فراموش شده

 

افسرده ی از یاد جدائیست ، دل من

         سرگشته ی افتاده ز پائیست ، دل من

                کم دانه بریزید ، که در گلشن گیتی

                      دل کنده ز هر برگ و نوائیس ، دل من

                               مرده است دلم ، قاتل او را بشناسید

                       خود کشته بر دست حنائیست ، دل من

                 از ره گذرم  دور شوید و بگریزید

        دیـوانه ی از بند رهــائیست ، دل من

 درمحفل من ، گوش دل و جان بسپارید

          افسونگر افسانه ســرائیست ، دل من

                بشکسته دلی را چومن ازخویش مرانید

                     بربام تــو آزاده همـــائیست ، دل مــن

                            تسلیم نصیب است و زبان بسته ی تقدیر

                 حسرت کش بی چون و چرائیست، دل من

        عمریست دلم ساخته با هرچه بلا هست

تا عشق بداند ، چه بلائیست دل من

 

                                                                              

 

سالها پیش که کودک بودیم ...

          سر هر کوچه کسی بود که چینی را...

                                              بند میزد با عشق

و  من آنروز به خود می گفتم...

                                       آخر این هم شد کار؟؟؟

ولی امروز که دیگر اثری از او نیست...

         چینی دل ترکی دارد و من

                در به در

                           کوی به کوی

                                   در پی بندزنی می گردم...

 

                                            

 

نه ... !!! این قرارمون نبود

 

                     تو بی خبر بری

 

                         من خسته شم که تو

 

                                      بی همسفر بری

 

نه ...!!!  این قرارمون نبود

 

                من رنگ شب بشم

 

                      تو سر سپرده شی

 

                             من جون به لب بشم

 

                                            باور نمی کنم

این تو خود تویی

 

          این تو که از خودش

 

                     بی خود شده تویی

 

                                باورنمی کنم عشق منی هنوز

 

گاهی به قلب من

 

         سر می زنی هنوز

 

                   وقتی زندونی تو هوس

 

                                مثل پروازی تو قفس

 

این رسم همراهی نشد

 

                ای هم نفس

 

                        وقتی قلبت از من جداست

 

                                سرگرم بوده ، بی هم صداست

 

 

انگار دستت با دست من ناآشناست

 

           باور نمی کنم این تو خود تویی

 

                      این تو که از خودش بی خود شده تویی

 

           باور نمی کنم عشـق منی هنوز

 

گاهی به قلب من سر میزنی هنوز

 

                                       باور نمی کنم ....

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه سی ام تیر 1389ساعت 2 بعد از ظهر  توسط زيبا  | 

 

نــشکند نــازک تــر از گل این بلور چینیت

         تــرسم آخــر تـلـخ گــردد شهد این شیرینیت

                 یــا خــدا نــاکــرده پـاییز آورد در ایـن بـهار

                          وسعــت ســرسبـز بــاغ سـرخ فــروردینیت

 

در شب بــــــــــــــارانی چشمت ببارد بیقرار

         خوشه خوشه ابـــــــــرهای گریه ی پروینیت

                 ریشـه هــای دستـهــا را رنـگ بــارانی بزن

                         بشــکفـد تــا از اجــابـت غــنچـــه ی آمینیت

 

سنگ میبارد ، مواظب باش ای نازک خیال

        نــشکند از ایــن هـمــه بــاران بـلور چینیت

 

             

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه سی ام تیر 1389ساعت 1 بعد از ظهر  توسط زيبا  | 

مرا بازيچه‌ خود ساخت چون موسا كه دريا را

فراموشش نخواهم كرد چون دريا كه موسا را

خيانت قصه‌ی تلخي است اما از كه مي‌نالم ؟

خودم پرورده بودم در حواريون يهودا را

نسيم  وصل ٬ وقتي بوي گل مي‌داد حس كردم

كه اين ديوانه پرپر مي‌كند يك روز گل‌ها را

خيانت غيرت عشق است وقتي وصل ممكن نيست

نبايد بي‌وفايي ديد نيرنگ زليخا را

كسي را تاب ديدار سرِ زلف پريشان نيست

چرا آشفته مي‌خواهي خدايا خاطر ما را

نمي‌دانم چه افسوني گريبان‌گير مجنون است

كه وحشي مي‌كند چشمانش آهوهای صحرا را

چه خواهد كرد با ما عشق ؟ پرسيديم و خنديدي

فقط با پاسخت پيچيده‌تر كردي معما را

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه سی ام تیر 1389ساعت 1 بعد از ظهر  توسط زيبا  | 

 

در راه عشق هرچه قدم بیشتر زدم

 

از خار غم به جان و جگر زدم

 

از عشق او نصیب من این شد

 

که در غمش

 

گــه پیراهـــن دریدم

 

و گــاهی به ســــر زدم

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه سی ام تیر 1389ساعت 11 قبل از ظهر  توسط زيبا  | 

 

دیرگاهیست که تنها شده ام

               قصه غربت صحراشده ام

                         وسعت درد فقط سهم من است

                                      باز هم قسمت غمها شده ام

دیگر آیینه زمن بیخبر است

            که اسیر شب یلدا شده ام

                       من که بی تاب شقایق بودم

                                        همدم سردی یخها شده ام

کاش چشمان مرا خاک کنید

           که نبینند که تنها شده ام

  

       

 

دستي كــــه جاي پنجره ديوار ميكشد

         در فصل گـل ، نهايتي از خار ميكشد

                  شكل قفس به دفتر نقاشي زمين

                          طـــرحي براي مرغ گــــرفتار ميكشد

                                  بر سطرهاي خط خطي مشق زندگي

                         هي لحظه هاي خسته تكرار ميكشد

                حتی میـــــان وسعـت دلهــــــای بیقرار

        آرام می نــشیــنـد و دیـــــوار می کشد

گـــــاهي به جرم حرمت گلهاي باغچه

        تــــصوير مان مقــــابل گل،خار ميكشد

                در كوچه هاي خلوت اين شهـر بي بهار

                           پيوستـه دار ، جاي سپـيــدار ميكشد

                                      گنجشـکها يكي يكي از شهر ميروند

                          شهري كه فصل غربت خود جار ميكشد

                 هر چند ما به وسعت روشن رسيده ايم

         آفاقمان به ظــلمت شب تار ميــــكشد

در ســطر سطرِ در هم پيــشانيم غروب

رنــــج مـــرا به زحمت بســــيار ميكشد

 

 

بخوام از تو بگذرم من با یادت چه کنم

                                تو رو از یاد ببرم با خاطراتت چه کنم

 اگه از یاد ببرم تــــوو خاطـــــــراتتو

                                بگو من با این دل خونه خرابم چه کنم

 توهمونی که واسم یه روزی زندگی بودی

                               توی رویاهای من عشقه همیشگی بودی

آره سهم من از عاشقی یه حســــرته

                              بی کسی عالم داره،واسه ما یه عادته ...

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هشتم تیر 1389ساعت 9 قبل از ظهر  توسط زيبا  | 

 

خدايا دلم برايت تنگ شده

هميشه ياد آن روزهايي هستم که با هم حرف مي زديم

برايت چند خطي نامه مي نوشتم

گاهي بلند

گاهي کوتاه

اما زخم هايم که بزرگترين دردهايم بود ، ساکت مي شد

هنوز هم دوستت دارم

دلم برايت تنگ مي شود

گمان مبر که عشق انسان زميني که از سويت تحفه مي دانم

جاي تو را در دلم تنگ کرده

هنوز هم مثل قديم در دلم همان قدر بزرگ و فرمانروايي ،

که سالها پيش بودي

شايد باور نکني اما ،

هر روز و هر شب

هر لحظه

در اوج تنهايي ها و شلوغي ها

در اوج شادي ها  و غم هايم

هنوز هم به تو مي انديشم

احساس مرا مي فهمي ؟

دلم براي نماز روزهاي تنهاييمان تنگ شده

همان روزها که وقت اذان به قامت مي ايستادم

و بعد نماز ساعت ها با تو خلوت مي کردم

چقدر نمازهايم را دوست داشتم

شايد خلوص نداشت

اما احساس داشت

با تو بودم

آرام و بي انديشه 

ديشب وقتي دوباره ميان حياط خانه ايستاده بودم

به ياد پيوند قديممان که هميشگي باد به لطف و مهربانيت 

آهي بود که از ته دل برخاست

به ياد همان نمازهايي که مي خواندم

دلم برايت تنگ شده

نامه ام سرت را که درد نياورد ؟

دلم بدجور هوايت را کرده

خودت را به من نشان بده

اگر خدايم نبودي

کنارم بودي

غرق بوسه ات کرده بودم

عشق تنهايي هاي پر از اشکم ، وقتي که تنها بوديم

هنوز هم دوستت دارم

 

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم تیر 1389ساعت 2 بعد از ظهر  توسط زيبا  | 

 

اگر فاصله افتاده ، اگر من با خودم سردم

 

تو کاری با دلم کردی که فکرشو نمی کردم

 

چه آسون دل بریدی ، از دلی که پای تو گیره

 

که از این  بدتر هم باشی ، واسه تو نفسش میره

 

نمی ترسم اگر گاهی دعایم بی اثر میشه

 

همیشه لحظه آخر خدا نزدیکتر میشه

 

تو را دست خودش دادم که از حالم خبر داره

 

تا  از تو چشماشو یه لحظه برنمی داره

 

تو امید منی اما  داری از دست من میری

 

با دستای خودت داری ، همه هستی مو میگیری

 

دعا کردم تو رو بازم ، با چشمی که نخوابیده

 

مگه میزاره دلتنگی ، مگه گریه امون میده ؟

 

مریضم کرده تنهایی ، ببین حالم پریشونه

 

من اونقدر اشک میریزم ، که برگردی به این خونه

 

حسابش رفته از دستم  ، شبایی رو که بیدارم

 

شاید از گریه خوابم برد ، درا رو باز میزارم

 

 

لحظه ها در گذرند

        و زمان ميگذرد

                و من اينجا دلتنگ

                        در پس ثانيه ها

                             تا که اين عقربه ها

                                     وقت پرواز مرا

                                                 ثبت کنند

                                                       منتظر بايد بود

 و سکوت بايد کرد

        تا که دل تنگ شود

               همدم بغض سکوت من

                              بي رنگ شود

                                     کاش او مي دانست

                                              اوج روياي من است

 و در اين دغدغه ثانيه ها

           بال پرواز من است

                       نگرانم فردا

                           بي تو با عقربه ها

                                   به کجا بايد رفت؟

                                        به چه اميد سفر بايد کرد؟

 بي تو اي تک گل رويايي من

              به چه دل بايد بست؟

                      به کدامين عشقي

                             بال و پر بايد بست؟

                                       کاش تا اخر راه

                                                شمع راهم بودي

 و در اين تنهايي هم صدايم بودي

                              تا فراسوي زمان در کنارم بودي

 

 

 

چی شد دلم بازم هوای اون روزا رو داری

مگه قرارمون نبود پا رو همش بذاری

مگه هنوز نفهميدی که اون دوست نداره

می خوای بازم با غرورش اشکتو در بياره

فراموشت شده چطور راحت تو رو پس داد

رفت تو دل خاطره ها حتی نشونی نداد

دلم آخه تو کی می خوای عاقل و سر به راه شی

اينو بدون نمی تونی به زور تو قلبی جا شی

بذار که راحتت کنم تو اين بازار غمبار

پيدا نمی شه واسه پاکی تو حتی يک يار

آروم بگير تو اين روزا کسی تو رو نمی خواد

بايد قبول کنی دلم صاحب تو نمياد

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم تیر 1389ساعت 9 قبل از ظهر  توسط زيبا  | 

 

خدایا کفر نمی‌گویم ، 

                پریشانم ، 

                     چه می‌خواهی‌ تو از جانم ؟! 

                     مرا بی ‌آنکه خود خواهم اسیر زندگی ‌کردی.

خداوندا!

        اگر روزی ‌ز عرش خود به زیر آیی

                 لباس فقر پوشی

                        غرورت را برای ‌تکه نانی

                                   ‌به زیر پای‌ نامردان بیاندازی‌

و شب آهسته و خسته

           تهی‌ دست و زبان بسته

                      به سوی ‌خانه باز آیی

                                زمین و آسمان را کفر می‌گویی

                                                     نمی‌گویی؟!

خداوندا! 

        اگر در روز گرماخیز تابستان

                  تنت بر سایه‌ی ‌دیوار بگشایی

                        لبت بر کاسه‌ی‌ مسی‌ قیر اندود بگذاری

                                و قدری آن طرف‌تر

                                      عمارت‌های ‌مرمرین بینی‌

و اعصابت برای‌ سکه‌ای‌ این‌سو و آن‌سو در روان باشد

            زمین و آسمان را کفر می‌گویی

                                               نمی‌گویی؟!

خداوندا!

اگر روزی‌ بشر گردی‌

          ز حال بندگانت با خبر گردی‌

                   پشیمان می‌شوی‌ از قصه خلقت ،

                                  از این بودن ، از این بدعت

خداوندا تو مسئولی

                     خداوندا تو می‌دانی‌ که انسان بودن و ماندن

                                   در این دنیا چه دشوار است ،

چه رنجی ‌می‌کشد آنکس که انسان است

                                  و از احساس سرشار است…

 

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و ششم تیر 1389ساعت 3 بعد از ظهر  توسط زيبا  | 

 

صبح امروز

که هوا ابری بود

یادم آمد

یاد آن زرد قناری که هر روز می خواند

قصه عشق را

وخاطراتم را می شوید

یا تبسمی بر لبانم می کارد

یاد م آمد...سکوت

چقدر هوا ابری است

پس قناری کو ؟

و در این افکار پریشانم

جسم زردی بی روح

در گوشه قفس ساکت و خاموش بود

ای کاش پرنده کوچک من زنده بود

و می خواند و می گفت

بلند شو

آسمان آفتابی و زیبا است

پنجره را باز کن

لبخند بزن بر آسمان

چون زندگی زیبا است

آب و دانه ام را فراموش نکن ..

ومن خسته از این زندگی پر رنج

این همه ابر سیاه

این همه تنهائی

که فراموش کردم این قناری زیبا را

قفسش خالی بود

خالی از دانه و آب

 

 

         

 

سایه ای آنجا بود

من خودم می دیدم

سایه ای می لرزید شاید از آمدن حاثه ای می ترسید              

شاید از دیدن خنجرهایی

یا نگاهی بی رحم

سایه ای آن جا بود

حالتی مبهم داشت

شاید او سایه ی غم بود

و یا خوشبختی

بوی گفتن می داد

با صدایی خاموش

من صدای غم او را نشنیدم اما

و ندیدم

و نفهمیدم من

که چه رنجی می برد

شاید او می ترسید

از کسانی که کنارم بودند

شاید از خنجر نامردی آن ها در مشت

شاید او خواست بگوید

که چه رنجی دارد

رقص خنجر در پشت

و نفهمیدم من

و نفهمیدم من

و نفهمیدم من

تا زمانی که نشست

غم آن خنجرها

در دل ساده ی من

ولی حتی آن وقت

نتوانستم من

که بفهمم این را

که چه بود آن سایه

که برایم غم خورد

 

 

 

دل تنگی دارم

که مرا

بهار هم به تکرار سبز گشتن

مهمان نمی کند

به مرگ خودم بی باورم

که از فراخوان من

سالهاست می گزيزد

وحتی

وقتی سنگ ها تب می کنند

من هزيان خوابشان را

بايد تعبير کنم

و وقتی جاده خلوت می شود

من با صدای بلند خودم را دشنام بايد بدهم

که به تکرار سبز گشتن هم محتاج نيستم

و به مرگ خودم هم ترانه نمی خوانم

مثل يک معما

خودم را می شناسم

ولی در گوش اين سنگ ها بيگانه ام

و همين است

که به سنگ هم بی باورم

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و ششم تیر 1389ساعت 11 قبل از ظهر  توسط زيبا  | 

 

 

با تو هستم ای رقیب

ای که اکنون در کنارش می نشینی

ای که مست از جام چشمش

در قمار زندگی ، خندان ترینی

آن که اکنون ، با تو بر رویا نشسته

روزگاری یار من بود

در لجنزار زمین ، غمخوار من بود

آن لب شیرین که با تو

از وفاداری سخن میگوید و هر دم ز رویش ناز ریزد

روزگاری با من از عشق و محبت حرف می زد

آن سر انگشتی که اکنون ، گردنت را حلقه گشته

آرزوی دست من بود و نشد با من بماند

وای ، دنیای غم انگیزی است

آن زیباترینم را تماشا می کنی آسوده ، اما من

چه شب هایی که با غم ، چشم در راهش نشستم

سوختم از حسرت دیدار رویش

بی صدا در خود شکستم

این کجا انصاف باشد ؟

این کجا رسم مروت ، ای دریغ از ذره ای عدل و عدالت

با تو هستم ای رقیب

ای آنکه روزم را کشاندی بر سیاهی

کینه ای از کار تو ، بر دل ندارم

زان که در این بازی تلخ و ستمگر بی گناهی

او کنون همیار و همسر

همدل و هم سقف و همدرد تو باشد

گرمی کاشانه سرد تو باشد

آرزو دارم که با او

هر زمان ، هر کجا که هستی

شاد و خوش باشی و سرشار از طراوت های مستی

آرزو دارم که با او

بر غم ویرانگر دنیا بخندی

بر دلش ، درب سیاه غصه را یکجا ببندی

آخرین حرف من اما ، با تو این باشد که ای جان

یادگار روزگار جوانی مرا هرگز نرنجان

 

جديدترين عکسهاي عشقي همراه با متن عاشقانه new arya2fun.com

 

باید از اینجا رفت ،

 

نه فقط از اینجا ؛

 

- که ازاین رفتن بی حرکت و از هرچه سکون باید رفت -

 

حرفم از رفتن از "اینجا" نیست ،

 

                         هرکجا "اینجا" نیست .

 

آنچه اینجا به میان است ،

 

                               ز درون پیدا نیست !

 

رفتن از قالب عشق و رفتن از شط عبور ؛

 

                     گرازاین دو بتوانی رفتن ، رفتنت معنا نیست !

 

صحبتم رفتن از هجرت بی معرفتی است ،

 

                     به درون باید رفت ، شاید ؛

 

                                          - از درون باید رفت !

 

من که خود گفته خود نابلدم پس چه کنم ؟

 

"رفتن" من به کجاست ؟

 

                          - اینکه "این" بودم و "آن" یک بشوم ؟!

 

   - اینکه سرمایه عمرم برود تا بروم ؟!

 

   - اینکه "افسانه" رفتن بشود همره من تا بروم ؟!

 

   - یا که اصلا بگذارید ، بگویم که دلم خواست کجاها بروم ...

 

             ( شاید این خواستنم خواست که آخر بروم !؟ )

 

من به یک دهکده در دورترین نقطه دور ،

 

ته آن جاده که از روز ازل ، اول بود !

 

پیش دهقان صبور ،

 

              مردی از جنس غرور ،

 

                              که دل غمزده اش گهگاهی ،

 

                                              میکند یاد ز ایام سرور ،

 

و در این بی مهری دلش از هرچه بلاخیزی دور]

 

و درآن دهکده یک کلبه کوچک ، پر نور ،

 

                                  پر از احساس ، ز شور ،

 

 من به آن کلبه می اندیشم هنگام عبور ،

 

              به گواهی دلم ، یک نفر آنجا هست ،

 

                                            پر از "اشعار شعور"

 

حال این شعر ز چیست ؟

 

شور شاعر ز کجاست ؟

 

اصلا آن شاعر کیست ؟

 

نسبتم با او چیست ؟

 

یا دگر ...

 

 - ناگهان یک آوا ، میرسد از نزدیک :

 

                                   " تو چه خواهی گفتن ؟!

 

                                     سر صحبت با کیست ؟!

 

                                      اهل "رفتن" هستی ؟!

 

                                      دیگر "افسانه" ز چیست ؟!"-

مثل اینکه ناگاه ،

 

میخوری سیلی محکم از باد ،

 

من به خود می آیم ! ..؟..!

 

بین "افسانه" و "شعر" و "رفتن" ؛ 

 

                          چون پری آویزان !

 

                          برگ زردی ریزان !

 

که نسیم سردی ، که نه بالا ببرد ، نه زمینش بزند ؛

 

                                     ماندم و ماندن من طول کشید ..

 

ولی انگار ازین فاصله میترسم من !

 

                                      - دوقدم مانده به خاک ، 

 

                                      - سالها تا افلاک ...

این یکی میدانم ،

 

            دوقدم تا به عقب رفتن را راهی نیست !

 

            ( بارها تجربه کردم ، هنری در آن نیست !! )

 

پس به وجدان شعورم گویم :

 

                            ["شعر" از آن تو هست ،

 

                                  تا که "افسانه" تو زنده شود ؛

 

                                                           با "رفتن"!]

میروم تا که به افلاک سلامی بکنم ،

 

من در افلاک "خود"م را بینم ،

 

( بین جمع خودمان میماند ؟؟؟ )

 

                                 "خود" را بینم ...

 

           بروم پس بروم زود ،

 

                                          "خود" آنجائی ؟؟؟

 

  گر به افلاک رسم ، خواهم خواند

 

                                        همه را خواهم خواند

 

             آری ، آری ، "شعر" هم خواهم خواند

 

             چونکه او بامن ماند ، تا مرا اینجا راند ...

 

"شعر" یعنی :

 

                     به احساس خدائی "رفتن"

 

"رفتن" اینک یعنی :

 

                     به "خود" آغشته شدن ،

 

                     به زمان و به مکان طعنه زدن ،

 

                     به دهان مهر زدن ، به درون نعره زدن . 

 

"رفتن" اکنون یعنی :

 

                     قافیه باختن و دربدری !

 

                                            پس به امید خدا ،

 

                                                                من رفتم

+ نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم تیر 1389ساعت 10 قبل از ظهر  توسط زيبا  | 

 

        

 

 

کاشکی نباشی وقتی که میرم

 

        کاشکی ندونی بی تو میمیرم

 

               مرگ من دیگه دیدن نداره

 

                        گلی که خشکید چیدن نداره

 

                                میرم از این جا وقتی که خوابی

 

                                            من ماله خشکی تو اهل آبی

 

این نامه از من ، زن کویره

 

         وقتی میخونیش که خیلی دیره

 

                      میرم از اینجا با پای خسته

 

                              با چشمه گریون قلبی شکسته

 

                                          هنوزم بغضی مونده تو سینه

 

دوری چه سخته قسمت همینه

 

 

 

         

 

 

اگه تا روزه قیامت داشتنت نباشه قسمت

 

چشم به راهه تو می مونم با دلی پر از صداقت

 

اگه با اشکای گرمم دل سنگ برام بسوزه

 

اگه جسم من بپوسه بعد دنیای دو روزه

 

نه فقط عاشقت هستم مرهمی روقلب خستم

 

این تویی که می پرستم سرسپرده ی تو هستم

 

اگه جای تو به این دل ، همه دنیا روببخشن

 

می گذرم از هر چه دارم اگه باشی عاشق من

 

اگه زنجیره به پاهام اگه قفل و اگه صد بند

 

میرسم هر جا که هستی به تو و عشق تو سوگند

 

اگه باشی تاجی بر سر یا که از ذره ای کمتر

 

دل من داغت رو داره تا ابد تا روزه آخر

 

اگه با یک قلب تب دار بشم از عشق تو بیمار

 

یا وجود عاشقم رو ببرن تا چوبه ی دار

 

اگه زندگیم فنا شه طعمه ی خشم خدا شه

 

یا که در حسرت عشقت روحم از بدن جدا شه

 

اگه قلبمو شکستی رفتی و از من گسستی

 

مهربون یا خود پرستی هر که هستی هرچه هستی

 

نه فقط عاشقت هستم مرهمی روقلب خستم

 

این تویی که می پرستم سرسپرده ی تو هستم

 

 

از کوچه های حادثه به آرامی می گذرم ،

 

با دستهایم چشمانم را محو می کنم

 

تا ببینم آن کوچه بن بست تنهایی عشق را...

 

دلم عجیب هوای دیدنت را کرده است ،

 

دستانم را کمی کنار می زنم

 

و از لا‌ به لا‌ی انگشتان لرزانم

 

نیم نگاهی به گذشته ناتمامم می اندازم ،

 

چیز زیادی نیست و از من نیز چیزی نمانده است

 

جز آیینه زلا‌لی که از آن گله دارم

 

که چرا حقیقت زندگی را از من پنهان کرد... !؟

 

و تو ای سنگ صبور لحظه لحظه های عمر کوتاه من ،

 

چقدربی کس و تنها ماندی !

 

جواب صفحه های سفیدت را چه دهم

 

که من نیز بی وفایی را از زمانه آموختم .

 

می دانم دلت آنقدر بزرگ و دریایی است

 

که مرهم زخم های بی کسی ام باقی بمانی

 

و یک امشب دیگر را با من تا سحرگاهان همنوا شوی.

 

به سراغت نیامدم

 

چون روح باران زده ی شیدای روزهای آشنایی

 

گرفتار تگرگی بی پایان شد

 

و اینگونه سیلا‌ب عشق در مسیر طغیان

 

آمال و آرزوهایم تبدیل به سرابی شد .

 

نبودی تا ببینی که چگونه

 

غزل در تاب من تب کرد و تا صبح نالید ،

 

نبودی تا ببینی که آسمان

 

چه بی قرار و معصومانه اشک می ریخت

 

و تن سرد مرا نوازش می کرد ،

 

نبودی تا ببینی که چگونه چشمانم در انتظارت ماند و نیامدی...

 

تو خود گفتی که دنیا فدای تو و چشمانت ،

 

تو خود گفتی آبیِِِ آرامشِ دریا فدای نگاهت ،

 

تو خود گفتی سرخی آتشین شقایق ها فدای قلب کوچکت...

 

حالا‌ از آن حرفهای رنگین اثری نیست

 

و تمام آبی ها و قرمزها برایم رنگ باخته اند ،

 

از تو نیز به خاطر دو رنگ بودنت شکوه ای ندارم ،

 

 چون دیگر دنیا برای من بی رنگ است !

 

و اما باز هم تو ای حریم پاک و بی آ لا‌یشم !

 

 می خواهم ترکت کنم

 

و هیچ گاه به سوی صفحه های قلم خورده ای

 

که خود بر رویت حک کردم ، باز نگردم .

 

شاید اینگونه مجبور نباشی دستهای سفیدت را

 

به زیر چکه های دلتنگی ام بگیری و له شوی

 

و گیسوانم را بر تن لطیفت احساس کنی .

 

لحظه ، لحظه ای است جادوئی... !

 

در کنج خلوت این اتاق دستهای دختری ،

 

آرام صندوقچه ای را مهر می کند

 

و زمزمه ای در زیر لب دارد .

 

نوایش ضعیف نیست

 

اما هیچ کس نمی تواند بفهمد

 

او چه می گفت و دیگر نمی گوید...

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم تیر 1389ساعت 9 قبل از ظهر  توسط زيبا  | 

   

 

دوست داشتم در اولين قطرات اشکم درک می کردی

 

آنچه در وجودم بود

 

دوست داشتم در تمام ناباوريها و تمام بايد ونبايدها

 

باور می کردی دردی را که سالهاست

 

در گوشه اين دل پنهان است

 

و با تمام خاموشيم بفهمی که در دلم غوغايی برپاست

 

با همه کودکيم نگاهم را ذره ای از وجودت بدانی

 

دوست داشتم

 

لحظه ای با مکث خود تمام هستی را به هم پيوند می دادی

 

و هستی را آنچنان به من می بخشيدی

 

که ديگر اثری از آن نباشد

 

دوست داشتم فرياد خفه اين گل بخاک افتاده را

 

بدست تن نااميد به باد نمی سپردی

 

که ناگهان نه بادی می ماند نه من

 

دوست داشتم من هم يکی از صدها ستاره ای بودم

 

که در کنج دلت آشيانه دارد

 

گر چه می دانم نور من به وسعت ستاره های ديگرت نيست

 

دوست داشتم

 

گلی بودم در اوج نابودی که فقط به نبودن می انديشد

 

و ناگهان دستی می آمد و مرا به دوباره بودن و ماندن

 

در اين زمين خوش خيال

 

( زمينی که عادت کرده به رهگذرانش )

 

دعوت می کرد

 

ولی من هر چه با تو خنديديم ، هر چه گريه کردم ،

 

هر چه احساس کردم ، يک شبه به فراموشی سپرده شد

 

نمی دانم کدام آرزو تو را صدا کرد ؟!

 

نمی دانم کدام خواهش معنای خواهش من شد ؟!

 

نمی دانم کدام شک و ترديد

 

واژه های درد آلود مرا از يادت برد ،

 

نمی دانم چرا ؟؟؟؟؟؟؟

 

اين قصری را که تمام نفسهايمان در آن محبوس بود

 

يک شبه خراب کردی ؟!

  

 

غمگین و خسته ام

 

                   کنجی نشسته ام

 

                                   غمبار عشق تو

 

                                                    از هم گسسته ام

بی تو صدای من

 

                  سوز و نوای من

 

                                    شیدا نمی شود

 

                                                     در بندِ بسته ام

رفتی تو ناگهان

 

                 بی نام و بی نشان

 

                                     بهر تو هر کجا

 

                                                     هر دم، جسته ام

دیدی که حلقه ات

 

                   یاد آور دلت

 

                                 مانده ز من جدا

 

                                                    چون دلشکسته ام

آخر تو را چه شد؟

 

                   صاحب دلت که شد؟

 

                                        ای یار بی وفا

 

                                                      بر گل نشسته ام

لب های سرخ تو

 

                  چشم و نگاه تو

 

                                  حسرت شده کنون

 

                                                    ای تو، خجسته ام

وقتی که دیدمت

 

                بار دگر رخت

 

                                باز آ، به من بگو

 

                                                  کز غم ، رسته ام

 

 

 

 من دلتنگم ...

می گویند بهار می آید

و من .... هرشب

به امید دیدن شکوفه

چشم می بندم ...

و نقش چشمان تو هر صبح

از فاصله ی دور

به من لبخند می زند

من دلتنگم ...

و امشب دوباره فنجان پشت فنجان خالی می شود

و فالگیر پیر را دعوت می کنم

تا فال امشبم


نقش چشمان زیبای تو شود ...

من دلتنگم ...

و تو را آرزو می کنم

و تو از پشت دیوار های فاصله

دستانم را می گیری

و نمنکای دستانت ، گونه هایم را تر می کند

من دلتنگم ...

و عقربه روی ساعت می کوبد

دنگ ... دنگ ... دنگ ...

و دلم هوس قدم زدن می کند

و مادرم می گوید ، تو دختر نجیبی هستی

و من آرزوی قدم زدنم را پای دیوار دختر بودن دفن می کنم ...

تا مبادا دل مادرم بشکند

من دلتنگم ...

وتو نوازشم می کنی و می گویی

موسم شادمانی نزدیک است

و من می گویم

دوباره بگو

دوباره و دوباره

تا من در لا به لای کلماتت

محو شوم

و من دلتنگم ...

و بگذار کسی نداند

که دلم هوای تو را کرده

که دلم هوای خندیدنت را کرده

که دلم هوای چشمان میشی ات را کرده

که دلم هوای ..... بودنت را کرده

نکند مرا به شهر فراموش شدگان ببری ،

که دل کوچک تنهایی من می میرد

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم تیر 1389ساعت 9 قبل از ظهر  توسط زيبا  | 

 

همچو نی می نالم از سودای دل

آتشی در سینه دارم جای دل

من که با هر داغ پیدا ساختم

سوختم از داغ نا پیدای دل

همچو موجم یک نفس آرام نیست

بسکه طوفان زا بود دریای دل

دل اگر از من گریزد وای من

غم اگر از دل گریزد وای دل

ما ز رسوایی بلند آوازه ایم

نامور شد هر که شد رسوای دل

خانه مور است و منزلگاه بوم

آسمان با همت والای دل

گنج منعم خرمن سیم و زر است

گنج عاشق گوهر یکتای دل

در میان اشک نومیدی رهی

خندم از امیدواریهای دل

 

 

خسته شدم

از این همه نامردی !

از این دو رویی ها و دو رنگی ها !

همه دروغ میگن !

هیچ کس دلش برای دوستش نمی سوزه !

می خوان تا جایی که می تونن از هم استفاده کنن !

استفاده ؟

نه !

سوء استفاده !

اینجوری بهتره !

تا کی باید صبر کنم یکی مثل خودم پیدا بشه ؟

چرا این جور موقع ها آدمها کم هستند؟

اطرافم پراز اشخاصی که در ظاهر می خوان بهم لطف کنن !

لطف !

ولی چرا بینشون آدم پیدا نمی کنم ؟

همه آدمیزاد هستند ولی آدم نیستن !

جالبه نه ؟

زاده آدم در حالی که آدم نیست !

از این زندگی خسته م .

آرامش لازم دارم

به کی بگم به یه همدم نیاز دارم ؟

به کی بگم به یه همراه و همراز نیاز دارم ؟

خدایا !

به تو بگم کمکم می کنی ؟

ارزش کمکهای تو رو دارم ؟

خدایا !

کمکم کن !

آدم پیدا نمیشه

خودت همرازم باش !

خودت همراهم باش !

خودت همدمم باش !

سرت شلوغه نه ؟

الان سر همه شلوغه !

ولی کمکم کن !

لازمت دارم !...

                          می پرستمت ...

  

 

تو بارون که رفتی

          شبم زیر و رو شد

                    یه بغض شکسته

                              رفیق گلوم شد

                                      تو بارون که رفتی

                                                دل باغچه پژمرد

                                                           تمام وجودم

توی آینه خط خورد

        هنوز وقتی بارون

                 تو کوچه می باره

                        دلم غصه داره

                               دلم بی قراره

                                   نه شب عاشقانه است

                                               نه رویا قشنگه

                                                       دلم بی تو خونه

دلم بی تو تنگه

         یه شب زیر بارون

                  که چشمم به راهه

                            می بینم که کوچه

                                     پر نور ماهه

                                           تو ماه منی که

                                                   تو بارون رسیدی

          امید منی تو

                   شب نا امیدی

 

 

به گرد كعبه مي گردي پريشان

كه وي خود را در آنجا كرده پنهان

اگر در كعبه مي گردد نمايان

پس بگرد تا بگرديم

در اينجا باده مي نوشي

در آنجا خرقه مي پوشي

چرا بيهوده مي كوشي

در اينجا مردم آزاري

در آنجا از گنه عاري

نمي دانم چه پنداري

در اينجا همدم و همسايه ات در رنج و بيماري

تو آنجا در پي ياري

چه پنداري كجا وي از تو مي خواهد چنين كاري ؟

چه پيغامي كه جز با يك زبان گفتن نمي داند ؟!

چه سلطاني كه جز در خانه اش خفتن نمي داند ؟!

چه ديداري كه جز دينار و درهم از شما سفتن نمي داند ؟!

به دنبال چه مي گردي كه حيراني ؟!

خرد گم كرده اي شايد نمي داني !

هُماي از جان خود سيري

كه خاموشي نمي گيري

لبت را چون لبان فرخي دوزند

تو را در آتش انديشه ات سوزند

هزاران فتنه انگيزند

تو را بر سر در ميخانه آويزند

  

+ نوشته شده در  سه شنبه پانزدهم تیر 1389ساعت 9 قبل از ظهر  توسط زيبا  | 

 

زاهدا من که خراباتی و مستم به تو چه ؟

ساغر و باده بود بر سر دستم  به تو چه ؟

تو اگر گوشه ی محراب نشستی صنمی گفت چرا ؟

من اگر گوشه ی میخانه نشستم به تو چه ؟

آتش دوزخ اگر قصد تو و ما بکند

تو که خشکی چه به من ، من که تر هستم به تو چه ؟

از باده مدهوشم کنید ، از باده مدهوشم کنید

من همان مجنون مست یاغیم

روز و شب محتاج جام باقیم

دو شب کنار زاهد و یک شب کنار ساقیم

از باده مدهوشم کنید ، از باده مدهوشم کنید

در خرقه پنهان می کنم ، می را و  کتمان می کنم

ترک ایمان می کنم

هی بشکنم پیمان و هی تجدید پیمان می کنم

ترک ایمان می کنم

از باده مدهوشم کنید ، از باده مدهوشم کنید

پندم ای زاهد مده

با که گویم ؟

من نمی خواهم نصیحت بشنوم

آی ، آی مردم ....

پنبه در گوشم کنید

از باده مدهوشم کنید ، از باده مدهوشم کنید

دُردی کشم ، دُردی کشم

بار رفیقان میکشم ، دُردی کشم

پر میکشم همچون همای

در آتشم ، در آتشم ، در آتشم ای وایُ خاموشم کنید

از باده مدهوشم کنید ، از باده مدهوشم کنید

با که گویم من نمی خواهم نصیحت بشنوم ؟

آی ، آی مردم ...

پنبه در گوشم کنید

من همان مجنون مست یاغیم

روز و شب محتاج جام باقیم

من همان مجنون مست یاغیم

روز و شب محتاج جام باقیم

دو شب کنار زاهد و یک شب کنار ساقیم

از باده مدهوشم کنید ، از باده مدهوشم کنید ...

 

 

من از جهانی دگرم

ساقی از این عالم واهی رهایم کن

نمی خواهم در این هیبت بمانم

بیا از این تنه آلوده و غمگین جدایم کن

تو را اینجا به صدها رنگ می جویند

تو را با حیله و نیرنگ می جویند

تو را با نیزه ها در جنگ می جویند

بیا از این تنه آلوده و غمگین جدایم کن

تو جان می بخشی و اینجا به فتوای تو

میگیرند جانی را که بخشیدی تو بر عالم

نمی دانم کی ام من نمی دانم کی ام من

آدمم ، روحم ، خدایم یا که شیطانم نمی دانم

تو با خود آشنایم کن تو با خود آشنایم کن

بیا از این تنه آلوده غمگین جدایم کن

اگر روحه خداوندی دمیده در روان آدم و حواست

پس ای مردم خدا اینجاست خدا اینجاست

خدا در قلب انسانهاست

به خود آی تا که دریابی خدا در خویشتن پیداست

همای از دست این عالم پر پرواز خود بگشود

در خورشید و آتش سوخت

خداوندا بسوزانم در این آتش همایم کن

بیا از این تنه آلوده و غمگین جدایم کن...

 

 

آن دم که مرا می زده بـر خاک سپـارید

             زیر کفنم خمره ای از باده گذارید

                      تا در سفر دوزخ از این باده بنوشم

                                بر خاک من از ساقه انگـور بکارید

                     آن لحظه که با دوزخیان کنم ملاقات

           یک خمره شراب ارغوان برم به سوغات

هرقدر که در خاک ننوشیدم از این باده صافی

            بنشــــینم و با دوزخیان کـــــــــنم تلافی

                       جز ساغر و پیمانه و ساقی نشناسـم

                                  بر پایه پیمانه و شادی است اساسم

                     گرهمچوهمای ازعـطش عشق بسـوزم

            از آتــــــش دوزخ نهــراسم نهـــراسم

آن دم که مرا می زده بـر خاک سپارید

              زیر کفنم خمره ای از باده گذارید

                         تا در سفر دوزخ از این باده بنوشم

                                 بر خاک من از ساقه انگور بکاریـد...

 

 

من این پایین نشستم سرد و بی روح

تو داری می رسی به قله کوه

داری هر لحظه از من دور میشی

ازم دل میکنی مجبور میشی

تا ماه راه رو نپوشونده نگام کن

اگه رو قله سردت شد صدام کن

یه رنگ مرده از رنگین کمونم

من این پایین نمیتونم بمونم

خودم گفتم که تلخ روزگارت

منو بیرون بریز از کوله بارت

دلم می مرد و راه بغضو سد کرد

به خاطر خودت دستاتو رد کرد

برو بالاتر از اینی که هستی

تو بغض هر دوتامونو شکستی

با چشم تر اگه تو ماه بشینی

کسی شاید شبیه من ببینی

منم اون که تو رو داده به مهتاب

کسی که روتو می پوشونه تو خواب

کسی که واسه دنیای تو کم نیست

میخوام یادم نره دست خودم نیست

 

 منبع : www.AxBarooon.com گالری عکس بارون

+ نوشته شده در  سه شنبه پانزدهم تیر 1389ساعت 9 قبل از ظهر  توسط زيبا  | 

 

ازاستاد دینی پرسیدند عشق چیست ؟

گفت : حرام است

از استاد هندسه پرسیدند عشق چیست ؟

گفت : نقطه ای که حول نقطه ی قلب جوان میگردد

از استاد تاریخ پرسیدن عشق چیست ؟

گفت : سقوط سلسله ی قلب جوان

از استاد زبان پرسیدند عشق چیست ؟

گفت : همپای love است

از استاد ادبیات پرسیدند عشق چیست ؟

گفت : محبت الهیات است

از استاد علوم پرسیدند عشق چیست ؟

گفت : عشق تنها عنصری هست که بدون اکسیژن می سوزد

از استاد ریاضی پرسیدند عشق چیست ؟

گفت : عشق تنها عددی هست که هرگز تنها نیست

از استاد فیزیک پرسیدند عشق چیست ؟

گفت : عشق تنها آدم ربایی هست که قلب را به سوی خود می کشد

از استاد انشاء پرسیدند عشق چیست ؟

گفت : عشق تنها موضوعی است که می توان توصیفش کرد

از استاد قرآن پرسیدند عشق چیست ؟

گفت : عشق تنها آیه ای است که در هیچ سوره ای وجود ندارد

از استاد ورزش پرسیدند عشق چیست ؟

گفت : عشق تنها توپی هست که هرگز اوت نمی شود

از استاد زبان فارسی پرسیدند عشق چیست ؟

گفت : عشق تنها کلمه ای هست که ماضی و مضارع ندارد

از استاد زیست پرسیدند عشق چیست ؟

گفت : عشق تنها میکروبی هست که از راه چشم وارد می شود

از استاد شیمی پرسیدند عشق چیست ؟

گفت : عشق تنها اسیدی هست که درون قلب اثر می گذارد

از خود عشق پرسیدم عشق چیست ؟

گفت : فقط یک نگاه

 

  برای تویی که تنهایی هایم پر از یاد توست...

برای تویی که قلبم منزلگه عشق توست...

برای تویی که احساساتم ار آن وجود نازنین توست...

برای تویی که تمام هستی ام در عشق تو غرق شد ...

برای تویی که چشمانم همیشه به راه تو دوخته است ...

برای تویی که مرا مجذوب قلب ناز و احساس پاک خود کردی ...

برای تویی که وجودم را محو وجود نازنین خود کردی ...

برای تویی که هر لحظه دوری ات برایم مثل یک قرن است ...

برای تویی که سکوتت سخت ترین شکنجه من است ...

 برای تویی که قلبت پاک است ...

برای تویی که در عشق ؛ قلبت بی باک است ...

برای تویی که عشقت معنای بودنم است ...

برای تویی که غمهایت معنای سوختنم است ...

برای تویی که آرزوهایت آرزوهایم است ...

 

  

+ نوشته شده در  یکشنبه سیزدهم تیر 1389ساعت 1 بعد از ظهر  توسط زيبا  | 

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه سیزدهم تیر 1389ساعت 12 بعد از ظهر  توسط زيبا  | 

 

تو را به جای همه آنانی که نشناختم دوست دارم

تو را به جای همه روزگارانی که نمی زیستم دوست دارم

برای خاطر عطر نان گرم

و برفی که آب می‌شود

و برای نخستین گل‌ها

تو را به خاطر دوست داشتن دوست دارم

تو را به جای همه کسانی که دوست نمی‌دارم دوست می‌دارم

بی تو جز گستره‌ یی بی‌کرانه نمی‌بینم

میان گذشته و امروز

از جدار آیینه‌ی خویش گذشتن نتوانستم

می‌بایست تا زندگی را لغت به لغت فرا گیرم

راست از آن گونه که لغت به لغت از یادش می‌برند

تو را دوست می‌دارم برای خاطر فرزانه‌گی‌ات که ازآن من نیست

به رغم همه آن چیزها که جز وهمی نیست دوست دارم

برای خاطر این قلب جاودانی که بازش نمی‌دارم

می‌اندیشی که تردیدی اما تو تنها دلیلی

تو خورشید رخشانی که بر من می‌تابی هنگامی که به خویش مغرورم

سپیده که سر بزند

در این بیشه‌زار خزان زده شاید گلی بروید

شبیه آنچه در بهار بوئیدیم

پس به نام زندگی

هرگز نگو هرگز

 

 

برایت می نویسم

نه حرفهای همیشگی و تکراری

برایت می نویسم که بدانی

زمانی که بعد از من  کسی را دوست خواهی داشت

چگونه ترکش کنی

دو قلب  با هم عاشق می شوند

و با هم جدا می شوند

لحظه ای درنگ کن و ببین

قلب من عاشق شد همان زمان که قلب تو گفت دوستت دارم

و قلب من جدا شد زمانی گه قلب تو گفت خداحافظ

بدان زندگی من تا لحظه ای خواهد بود 

که قلب تو جای عشق من باشد

و آن زمان که دیگر قلب تو جای عشق من نباشد

من مرده ام

و این آغاز قصه تلخ تنهایی و فراموشی است

 

 

 

می خوانمت چنان که شب خسته خواب را

می جویمت چنان که لب تشنه آب را

محو توام چنان که ستاره به چشم تو

یا شبنم سپیده دمان آفتاب را

بی تابم آن چنان که درختان برای باد

یا کودکان خفته به گهواره خواب را

بایسته ای چنان که تپیدن برای توست

بایسته ای چنان که تپیدن برای دل

یا آنچنان که بال پریدن عقاب را

حتی اگر نباشی می آفرینمت

چنان که التهاب بیابان سراب را

ای خواهشی که خواستنی تر از پاسخی

با چون تو پرسشی چه نیاز جواب را

 

 

 

دلم به اندازه تمام روزهای پاییزی گرفته است

آسمان چشمانم ، 

                       به اندازه تمام ابرهای بهاری 

                                                          بارانی است

و قلبم انگار

               به اندازه سردترین روزهای زمستانی

                                                          یخ زده است

اما ...

وجودم  در کوره داغ تابستانی می سوزد

          چه چهار فصلی است

                                   سرزمین

                                               دقایق

                                                         من

 

******** 

 

با آن همه بدبیاری ، کوشیده ام بد نباشم

مابین تردید و امید ، در رفت و آمد نباشم

کوشیده ام اعتمادم ، همواره محکم بماند

در انتخابی که کردم ، هرگز مردد نباشم

شاید تو روزی بیایی ، شاید تو روزی بیایی

شاید تو روزی بیایی ، روزی که شاید من نباشم

بگذار مثل گذشته ، با هم صمیمی بمانیم

جمع است با تو خیالم ، بگذار مفرد نباشم

در بیت بعد همین شعر ، باید دلم را ببینی

باید به قافیه و وزن ، دیگر مقید نباشم

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه سیزدهم تیر 1389ساعت 12 بعد از ظهر  توسط زيبا  | 

 

چه زود دیر می شود ؟؟؟!!!!

 

 

 

 

 یکسال گذشت ....

  

 

  

+ نوشته شده در  سه شنبه هشتم تیر 1389ساعت 6 بعد از ظهر  توسط زيبا  | 

 

       

 

 

روزی خواهم آمد و پیامی خواهم آورد

 

                 در رگ ها نور خواهم ریخت

 

                                                و صدا خواهم در داد

 

ای سبدهاتان پر ز خواب ، سیب آوردم سیب سرخ خورشید

 

خواهم آمد گل یاسی به گدا خواهم داد

 

کور را خواهم گفت : چه تماشا دارد باغ ؟

 

هر چه دشنام از لب ها خواهم برچید

 

هر چه دیوار از جا خواهم برکند

 

رهزنان را خواهم گفت : کاروانی آمد بارش لبخند

 

من گره خواهم زد چشمانم را با خورشید

 

                           ـ دل ها را با عشق

 

                                        ـ سایه ها را با آب

 

                                      ـ شاخه ها را با باد

 

و بهم خواهم پیوست خواب کودک را با زمزمه زنجیرها

 

خواهم آمد ، سر هر دیواری میخکی خواهم کاشت

 

                    ـ  آشتی خواهم داد

 

                                     ـ  راه خواهم رفت

 

                                                 ـ دوست خواهم داشت

روزی خواهم آمد

 

 

 

           

 

 

نبودنت بهترین بهانه است برای اشک ریختن ...

ولی کاش بودی تا اشکهایم از شوق دیدارت سرازیر میشد ...

کاش بودی ودستهای مهربانت مرهم دلتنگیها و نبودنهایت میشد ...

کاش بودی تا سر به روی شانه های مهربانت می گذاشتم

و دردهایم را به گوش تو میرساندم ...

 

بدون تو عاشقی برایم عذاب است

میدانم که نمیدانی بعد از تو دیگر قلبی برای عاشق شدن ندارم...

کاش میدانستی که چقدر دوستت دارم وبیش ازعشق برتوعاشقم...

میدانی که اگر از کنارم بروی لحظه های زندگی برایم پر از درد و

 

عذاب میشود ؟؟؟

میدانم که نمیدانی بدون تو دیگربهانه ای نیست برای ادامه ی زندگی

 

جزانتظار آمدنت ...

 ...انتظار

شش حرف و چهار نقطه ! کلمه کوتاهيه 

 

اما معنيش رو شايد سالها طول بکشه تا بفهمي !

توی اين کلمه کوچیک ده ها کلمه وجود داره که تجربه کردن

 

هر کدومش دل شير مي خواد!

تنهايي ، چشم براه بودن ، غم ، غصه ، نا اميدي ، شکنجه رو حي ، 

 

دلتنگی ، صبوری ، اشک بیصدا ، هق هق شبونه ؛ افسردگي ،

 

پشيموني ، بي خبري و دلواپسي ....

براي هر کدوم از اين کلمات چند حرفي که خيلي راحت به زبون

 

مياد وخيلي راحت روي کاغذ نوشته ميشه ، بايد زجر وسختيهايي

 

رو تحمل کرد

تا معاني شون رو فهميد و درست درکشون کرد  !!!

متنفرم از هر چیزی که زمان را به یاد من میاورد ... 

 

و قبل از همه ی اینها متنفرم

از انتظار ...

از انتظار متنفـرم ....

 

 

 

این دیوانگیست 

 

که از همه گلها ، رز تنها به خاطر اینکه خار یکی از آنها در

 

زمستان به دستمان فرو رفته است متنفر باشیم 

 

که همه رویاهای خود را ، تنها به خاطر اینکه یکی از آنها به

 

حقیقت نپیوسته است ، رها کنیم 

 

این دیوانگیست 

 

که امید خود را به همه چیز از دست بدهیم ، به خاطر اینکه در

 

زندگی با شکست مواجه شده ایم 

 

این دیوانگیست 

 

که ازتلاش وکوشش دست بکشیم به خاطر اینکه یکی ازکارهایمان

 

بی نتیجه مانده است 

 

این دیوانگیست 

 

که همه دستهایی را که برای دوستی به سوی ما دراز می شوند

 

به خاطر اینکه یکی از دوستانمان رابطه مان را زیر پا گذاشته است

 

رد کنیم 

 

این دیوانگیست 

 

که هیچ عشقی را باور نکنیم ، به خاطر اینکه در یکی از آنها به

 

ما خیانت شده است 

 

به امید اینکه در مسیر خود هرگز دچار این دیوانگی ها نشویم 

 

به یاد داشته باشیم ک همیشه : شانس های دیگری هم هستند ،

 

عشق های دیگری هم هستند ، دوستی ها دیگر هم هستند ،

 

نیروی های دیگر هم هستند ، تنها باید قوی و پراستقامت باشیم

 

                    « و همه روزه در انتظار روزی بهتر

 

                     و شـادتر از روزهـای پیش باشـیم »

 

  

 

دلم برای کسی تنگ است که دل تنگ است …

دلم برای کسی تنگ است که طلوع عشق را به قلب من هدیه می دهد …

دلم برای کسی تنگ است كه با زیبایی کلا مش مرا در عشقش غرق می کند …

دلم برای کسی تنگ است که تنم آغوشش را می طلبد …

دلم برای کسی تنگ است که دستانم دستان پر مهرش را می طلبد …

دلم برای کسی تنگ است که سرم شانه هایش را آرزو دارد …

دلم برای کسی تنگ است که گوشهایم شنیدن صدایش را حسرت می کشد …

دلم برای کسی تنگ است که چشمانم ، چشمانش را می طلبد …

دلم برای کسی تنگ است که مشامم به دنبال عطر تن اوست …

دلم برای کسی تنگ است که اشکهایم را دیده …

دلم برای کسی تنگ است که تنهاییم را چشیده …

دلم برای کسی تنگ است که سرنوشتش همانند من است …

دلم برای کسی تنگ است که دلش همانند دل من است …

دلم برای کسی تنگ است که تنهاییش تنهایی من است …

دلم برای کسی تنگ است که مرهم زخمهای کهنه است …

دلم برای کسی تنگ است که محرم اسرار است …

دلم برای کسی تنگ است که راهنمای زندگیست …

دلم برای کسی تنگ است که قلب من برای داشتنش عمرها صبر می کند …

دلم برای کسی تنگ است که دوست نام اوست …

دلم برای کسی تنگ است که دوستیش بدون « تا » است …

دلم برای کسی تنگ است که دل تنگ دل تنگی هایم است …

+ نوشته شده در  سه شنبه هشتم تیر 1389ساعت 2 بعد از ظهر  توسط زيبا  | 

 

              

 

 

امروز روزی دیگراست، هرچند کوتاه وهنوز هم زندگی در رگهایم

 

جریان دارد . این بودن را دوسـت می دارم ، هرچند که مدتی است

 

دچار سردرگمی درکــوچه پس کــوچه هایش هســتم . من این نبض

 

نامنظم زندگی را دوست میدارم و این حس لمس رگــهای متورم که

 

هـر لحظه بودن را فریاد می زند . تحمل روزهای تاریک و شبهای

 

تاریک تر سخت است و بودن در این روزها سخت تر، اما من باید

 

باشم ، به خاطر آرزوهایی که چندی است از من دورترو به رویا و

 

خیال نزدیک تر شده اند . باید باشم به خاطر پاسخ به قلبم کـه برای

 

رهایی از غمها مدام خود را به قفس سینه ام می کوبد ، باید باشم به

 

خاطــرعشقی خسته که مدتهاست از چهره اش در قاب عکــس کنج

 

دیوار غـــم می بارد ، چشمانش نور امید ندارند ، بغــضی پیر و از

 

نفس افتاده در سینه دارد و تنش بوی دل زدگی از زندگی می دهد .

 

در پی جستجویی تازه در انتظار صبح می مانم و هـر بار بهانه ی

 

دل خواسته هایی تازه را از زندگی می گیرم ؛ اما او در پاسخ فعل

 

صبر را برایم صرف می کند . می خواهم با واژه ها دوست داشتن

 

را هجی کنم و عشـق را با بهارنوبر کنم و با هر نفسی که می کشم

 

فریاد بزنم :         

            ای زندگی ، من آمدم ، بودم ، هستم و خواهم بود  

 

تصاوير جديد زيباسازی وبلاگ , سايت پيچك » بخش تصاوير زيباسازی » سری ششم www.pichak.net كليك كنيد 

 

بي قرارم امشب

حالم اصلا خوش نيست

چند روزي ست كه احساس غريبي دارم

حس آن گمشده اي

كه به دنبال خودش مي گردد

حس آن ماهي در تنگ بلور

كه در انديشۀ دريايي خود غوطه ور است

جاي من اينجا نيست

قفسم دلگير است

گرچه جنسش ز طلاست

مرغ روحم عطش بال گشودن دارد

آسمان منتظر است

شوق رفتن دارم

شوق پرواز به آغوش خدا

به همانجا كه مرا مي طلبد

بايد از بند تن آزاد شوم

آسمان منتظراست ...

 

قشنگترين تصاوير عاشقانه با نوشته عاشقانه www.arya2fun.com

 

از آدمهایی که در پس نگاه سردشان با لبخندی گرم فریبت میدهند

 

دلم میگیرد

 

از خورشیدی که گرم نمی کند و نوری که تاریکی میدهد

 

از کلماتی که چون شیرینی افسانه ها فریبت میدهند

 

دلم میگیرد

 

از سردی چندش آور دستی که دستت را می فشارد

 

و نگاهی که به توست و هیچ وقت تو را نمی بیند

 

از دوستی که برایت هدیه دو بال برای پریدن می آورد

 

و بعد با منفورترین کلمات دنیا معنی میکند

 

از خودم هم دلم میگیرد

نمی دانم چرا نمی دانم ...

 

 تصاوير جديد زيباسازی وبلاگ , سايت پيچك » بخش تصاوير زيباسازی » سری ششم www.pichak.net كليك كنيد

 

تو که در باور مهتابی عشق ، رنگ دریا داری ،

فکر امروزت باش

به کجا مینگری ؟ زندگی ثانیه ایست

وسعت ثانیه را میفهمی ؟

میشود مثل نسیم ، بال در بال پرستو ، بوسه بر قلب شقایق بزنیم ...

هیچ کس تنها نیست .

ما خدا را داریم

 

تصاوير جديد زيباسازی وبلاگ , سايت پيچك » بخش تصاوير زيباسازی » سری ششم www.pichak.net كليك كنيد

 

تنهایی های من پایانی ندارد

هرروز بر بوم دل

تنهایی را نقش زده ام

تنهایی را ستوده ام

تنهایی را بوییده ام

تنها یی را در کنج دل نهاده ام

و اکنون از تنهایی های دل می نگارم

من نه عاشق هستم

 و نه محتاج نگاهی که بلغزد بر من

من خودم هستم و یک حس غریب

 که به صد عشق و هوس می ارزد

 

قشنگترين تصاوير عاشقانه با نوشته عاشقانه www.arya2fun.com

 

روزهاي خوب باهم بودنمان گذشت ...

روزهايي که با چند خاطره تلخ و شيرين به سر رسيد و

تنها يادگار از آن روزها يک قلب شکسته برجا ماند .

روزهاي شيرين عاشقي گذشت و امروز من تنهاي تنهايم ،

گذشت و اينک دلم هواي تو را کرده است ...

دلم تنگ است براي آن لحظه هاي شيرين با هم بودنمان !

دلم براي گرفتن آن دستان مهربانت ، بوسه بر روي گونه زيبايت

تنگ شده است ...

کاش دوباره آن روزهاي شيرين عاشقي مان تکرار مي شد ،

کاش دوباره مي توانستم آن صدايي که شب و روز به من آرامش

ميداد را بشنوم ...

دلم براي آن خنده هاي قشنگت تنگ شده است عزيزم ...

تو رفتي و تنها چند خاطره که هيچگاه نمي توانم فراموش کنم

بر جا گذاشتي ...

خاطره هايي که ياد آن اين دل عاشقم را مي سوزاند ....

دلم بدجور براي تو تنگ است عزيزم ...

برگرد ! بيا تا قصه نيمه تمام عشق را با شيريني به پايان برسانيم ...

برگرد تا قصه من و تو پايانش تلخ و غم انگيز نباشد !

دلم براي لحظه هاي ديدار با تو تنگ شده است ...

چه عاشقانه دستانم را مي گرفتي و در کنارم قدم ميزدي ،

چه عاشقانه مرا در آغوش خود مي فشردي و به من مي گفتي

که مرا دوست مي داري !

چرا رفتي از کنارم ؟ تو رفتي و من تنهاي تنها در اين دنياي

بي محبت با چند خاطره تلخ مانده ام ...

برگرد تا دوباره آن خاطره هاي شيرين با هم بودنمان تکرار شود...

دلم بدجور براي تو ، براي حرفهايت ، درد دلهايت ،

صداي گريه هايت تنگ شده است ...

عزيزم برگرد تا دوباره جان بگيرم و مني که اينک خسته از

زندگي ام ، نفس بگيرم ...

با آمدنت مرا دوباره زنده کن و احساس را در وجودم شعله ور کن

تا عاشقانه تر از هميشه از تو و آن عشق پاکت بنويسم ...

 

تصاوير جديد زيباسازی وبلاگ , سايت پيچك » بخش تصاوير زيباسازی » سری ششم www.pichak.net كليك كنيد

 

لحظه ي به تـو رسيـدن يه تـولد دوبـاره است

شهرچشم تو رو داشتن يه غروب پرستاره است

خواستن دستــاي گرمت مثل ماجرا مي مونه

برق المــاساي چشــمت مثل کيميا مي مونه

 اگه تو قسمت من بشي مي زنم يه رنگه تازه

اسم من کنار اسمت قصرخوشبختي مي سازه

زير چتر لمس دستات ميشه تا خدا رها شد

مي شه رفت تا آسمونا شايد اون بالا خدا شد

بــا تـو غم رنگي نـداره زندگي شهر فرنگه

از تو قلعه ي نگــاهت رنگ غصه ام قشنگـه

 سهم هرکسي که باشي خوش بحال روزگارش

 

+ نوشته شده در  سه شنبه هشتم تیر 1389ساعت 9 قبل از ظهر  توسط زيبا  | 

 

ای آخرین رنج !

تنهای تنها می کشیدم انتظارت

ناگاه دستی خشمگین محکم به در کوفت !

دیوارها در کام تاریکی فرو ریخت !

لرزید جانم از نسیمی سرد و نمناک

آنگاه دستی در من آویخت

دانستم این ناخوانده مرگ است !

از سال های پیش با من آشنا بود

بسیار او را دیده بودم

اما نمی دانم کجا بود !

 فریاد تلخم در گلو مرد

با خود مرا در کام ظلمت ها فرو برد

در دشت ها ، در کوه ها

در دره های ژرف و خاموش

برو روی دریاهای خون ، در تیرگی ها

در خلوت گرداب های سرد و تاریک

در کام اوهام

در ساحل متروک دریاهای آرام ...

شب های جاویدان مرا در بر گرفتند !

ای آخرین رنج

من خفته ام بر سینه خاک

برباد شد آن خاطر از رنج خرسند

اکنون تو تنها مانده ای ای آخرین رنج !

برخیز ... برخیز!

از من بپرهیز !

برخیز از این گور وحشت زا حذر کن !

گر دست تو کوتاه شد از دامن من

ز روی بال آرزوهایم سفر کن !

با روح بیمارم بیامیز!

با عشق نا کامم بپیوند !

 

 

حالیا معجزه باران را باور کن

و سخاوت را در چشم چمنزار ببین

و محبت را در روح نسیم

و در این کوچه ی تنگ

با همین دست تهی

روز میلاد اقاقی ها را جشن بگیر

خاک جان یافته است

تو چرا سنگ شدی

تو چرا این همه دل تنگ شدی

باز کن پنجره را و

و بهاران را باور کن ...

 

 تصاوير جديد زيباسازی وبلاگ , سايت پيچك » بخش تصاوير زيباسازی » سری ششم www.pichak.net كليك كنيد

 

دیروز دلم خیلی واسه دوران کودکی ام تنگ شده بود همه چی خیلی

سـاده و بی شـیله پیله بود . پاک بودم و همه چی رو پاک می دیدم .

هیچ وقت یادم نمیره که چقدر دوست داشتنی بودم وچه نگاه قشنگی

به زندگی داشتم . انگار همین دیروز بود .... !

هیچ عشقی نمیتونه به اندازه رابطه خانواده موندنی باشه ( البته به

جز خدا ) ، همه زندگی من خاطرات کم رنگ کودکی ام است .

  

 

من اگر روح پريشان دارم

من اگر غصه هزاران دارم 

گله از بازي دوران دارم

دل گريان ، لب خندان دارم

به تو و عشق تو ايمان دارم

در غمستان نفسگیر اگر

نفسم ميگيرد

آرزو در دل من

متولد نشده ، مي ميرد

يا اگر دست زمان در ازاي هر نفس

جان مرا ميگيرد

دل گريان ، لب خندان دارم

به تو و عشق تو ايمان دارم

من اگر پشت خودم پنهانم

من اگر خسته ترين انسانم

به وفاي همه بي ايمانم

دل گريان ، لب خندان دارم

به تو و عشق تو ايمان دارم

 

تصاوير جديد زيباسازی وبلاگ , سايت پيچك » بخش تصاوير زيباسازی » سری ششم www.pichak.net كليك كنيد

 

رفته بودم سر حوض

تا ببینم شاید عکس تنهایی خود را در آب ،

آب در حوض نبود

ماهیان می گفتند :

هیچ تقصیر درختان نیست

ظهر دم کرده ی تابستان بود ،

پسر روشن آب ، لب پاشویه نشست

و عقاب خورشید ، آمد او را به هوا برد که برد

به درک راه نبردیم به اکسیژن آب ،

برق از پولک ما رفت که رفت

ولی آن نور درشت ،

عکس آن میخک قرمز در آب

که اگر باد می آمد دل او ، پشت

چین های تفاغل میزد ،

چشم ما بود

روزنی بود به اقرار بهشت

تو اگر در تپش باغ خدا را دیدی ، همت کن

و بگو ماهی ها ، حوضشان بی آب است

باد می رفت به سروقت چنار

من به سر وقت خدا میرفتم

 

+ نوشته شده در  یکشنبه ششم تیر 1389ساعت 12 بعد از ظهر  توسط زيبا  | 

 

         

 

 

لالالالا نخواب سودي نداره

 

                           همــون بهـــتر كه بشـمري ستاره

 

                           همون بهتر كـه چشمات وا بمونه

 

                           كه ماه غصش نشه که تنها بيداره

 

لالالالا نخواب بازم سفر رفت

 

                           نميدونم به كــارون يا خزر رفت

 

                           فــقط  دردم  اينه  مـــثل همـيشه 

 

                           بدون اطـــلاع و بي خـــبر رفت

 

لالالالا نخواب ميدون جنگه

 

                           دســت هــركي مي بيني يه تفنگه

 

                           يه عــمر دور چشـماش گشتم اما

 

                           نفهميدم كه اون چشــما چه رنگـه

 

لالالالا نخواب زندونه دنيا

 

                           ســر ناســـازگــاري داره با مــا

 

                           بشين بازم دعــا كن واسه اونكه

 

                           مـــارو اينجا گذاشت تنهـاي تنها

 

لالالالا نخواب اون راه دوره

 

                           خــــدا ميدونه كه حالش چه جور

 

                           توي خلوت ميگم اينجا كسي نيست

 

                           خــداييش كه دلـــم خيلي صـبوره

 

لالالالا نخواب تيره است چراغم

 

                           مثل آتشــفشان مي مــونه داغـــم

 

                           به جون گلدونا كم غصه اي نيست

 

                           هــزار شب شد نيومد باز سراغم

 

لالالالا نخواب خواب كه دوا نيست

 

                           دل ديوونه داشتن كـــه خطا نيست

 

                           ميگن دست از سرش بردارنميشه

 

                           آخه عاشق شدن كه دست ما نيست

 

لالالالا نخواب تنها ميمونم

 

                           كمك كـن قــدر چشـمات رو بدونم

 

                           چــرا چشمات پر از خشم عزيزم

 

                           مــگه مـــن مثل اون نامهــربونم ؟

 

لالالالا نخواب ماه رو نگاه كن

 

                           من اسفند رو ميارم تـــــو دعا كن

 

                           بگــــو برگــــرده پيش مـــا بمونه

 

                           كـــتاب حافظ رو بــــردارو وا كن

 

لالالالا نخواب سرما تو راه

 

                           هميشه عمــــرخوشـــبختي كوتاهه

 

                            ميگن با يه فرشـــته اون رو ديدن

 

                            دروغه ، جـــون دريا اشـــــتباهه

 

لالالالا نخواب تلخ جدايي

 

                            كمر خم مي شه زير بي وفــــايي

 

                            توبيدار باش همه تو خواب نازن

 

                            براي كــــي بخـــــونم پس لالايي

 

لالالالا نخواب تنهايي زرده

 

                            اگه طــــــولاني شه مثل يه درده

 

                            اگر چشم انتظار باشي كه هيچي ...

 

          

 

در پیش بیدردان چرا فریاد بی حاصل کنم

 

گر شکوه ای دارم ز دل با یار صاحبدل کنم

 

در پرده سوزم همچو گل در سینه جوشم همچو مل

 

من شمع رسوا نیستم تا گریه در محفل کنم

 

اول کنم اندیشه ای تا برگزینم پیشه ای

 

آخر به یک پیمانه می اندیشه را باطل کنم

 

آنرو ستانم جام را آن مایه آرام را

 

تا خویشتن را لحظه ای از خویشتن غافل کنم

 

از گل شنیدم بوی او مستانه رفتم سوی او

 

تا چون غبار کوی او در کوی جان منزل کنم

 

روشنگری افلاکیم چون آفتاب از پاکیم

 

خاکی نیم تا خویش را سرگرم آب و گل کنم

 

غرق تمنای توام موجی ز دریای توام

 

من نخل سرکش نیستم تا خانه در ساحل کنم

 

دانم که آن سرو سهی از دل ندارد آگهی

چند از غم دل چون رهی فریاد بی حاصل کنم

 

تصاوير جديد زيباسازی وبلاگ , سايت پيچك » بخش تصاوير زيباسازی » سری ششم www.pichak.net كليك كنيد

 

وقتي كه لحظه رفتنت رسيد

 

           همه آينه ها ديوونه شدن

 

                   جاده ها پاتو گرفتن كه نري

 

                        غنچه ها سر توي ديوار مي زدن

 

                                   وقتي كه بهت مي گفتم كه نرو

 

                         آسمون شگفت زده نگام مي كرد

  

               ديـــوارا داد مي زدن گـريه بسه

 

        پنجره با دلـــهره صــــدا مي كرد

 

تو كه رفتي خونه ويرون شد و ريخت

 

          قاصدك ها كوچه رو آتيش زدن

 

                    ديگه هيچ ستاره اي خنده نكرد

 

                             لحظه ها ساكت و تكراري شدن

 

 

تو ازم دور شــدي ، ســـايه ها سنگ شدن ، ابرا دل تنگ شدن

 

آســــمون محو شد و قلبامون روز به روز سرد و بي رنگ شدن

 

بي تــو قلب شاپركها يخ زده ، دست خورشيد به زمين نمي رسه

 

تو بهــارم حتي برگــــها مي ريزن ، عمر هر سپيده اي يك نفسه

 

هــنوزم وقتي كه از تو مي خونم ، درياها يكدفه طوفاني مي شن

 

ابرها مي لرزن و بارون مي گيره ، همه پرستو ها پر مي كشن

 

             

  

+ نوشته شده در  یکشنبه ششم تیر 1389ساعت 11 قبل از ظهر  توسط زيبا  | 

 

 باز هم برایت دلتنگم

نمیدانم چرا همه چیز تو را در خاطرم تجلی میکند

گاه باران

گاه سکوت

گاه شعرای سهراب با صدای خسرو

گاهی هم صدای گریه

که گونه هایم  را به حاصلخیزترین دشت دنیا تبدیل کرده است

گاه نمیدانم که چند ساعت شده که به تو فکر کرده ام

و در این میان آنقدر در خیالم با تو حرف میزنم

که تو خسته میشوی و حرفهایم را نیمه تمام رها میکنی

امروز روز دلتنگیست

نمیدانم چندمین روز است که بی تو گذر میکنم

به زبان ثانیه ها شاید فقط  چند ده تا

ولی به شهادت دلم هزاران سال است که از تو دورم

اگر باور نداری دلم تمام ترکهایی را که در نبود تو بر بنیادش نشسته

به تو نشان دهد ...

اگر باور نداری ، چشمانم تمام لحظات تماشا نشده ی ایام جدایی

را به شمارش قطره های اشکش اثبات کند

اگر مرا باور نداری از دیگران بپرس

از دیگران بپرس که چگونه دلتنگیم را با آنان قسمت میکردم

وهر کدام از تحمل تکه ای از آن می نالیدند

حالم به اندازه تمام جویبارها ، خالی از زندگیست

و سیل احساسات و دلتنگی هایم ناگهان به صد بلند نبودنت برخورد

می کند و پایه های هستیم را می تکاند

این روزها همیشه احساس گرمی میکنم

انگار چیزی از درونم میسوزد که هیچ گاه شعله هایش از

زبانه کشیدن خسته نمی شوند

و خدا نکند که هیزمش دلتنگی تو باشد و الا تا قیامت میسوزد

حتما در این لحظه در خواب ناز هستی

و به عادت همیشه ات یک پایت را جم کرده ای و یک دستت را

به دنبال طناب نامرعی کشیده ای و چشمانت را آرام برهم گذاشتی

و....

گفته بودی که چند بار خواب مرا دیده ای

ولی من هرگز خواب کسانی را که دوست داشته ام ندیده ام

خسته شدم ...

خسته شدم از این همه بظاهر زندگی کردن

از این همه شنیدن سلام و خداحافظیه لحظه ها

از این همه ...

از این همه تنهایی

نمیدانم چرا مرگ دوست دارد ناگهانی مرا ملاقات کند

و اکنون که ملاقاتش آرزوی هر شب من است ،

اینچنین از من دوری میکند

چرا به همه دعوت های خالصانه ام پاسخ نمیدهد

چرا ثوابی به این بزرگی نمیکند

چرا پیکرم را حلال نمی کند تا من خودم با دست خودم

حرامش نکرده ام

شاید می خواهد فرصتی گیر بیاورد که وقتی من مانند این همه

دیگران فریب این زندگی رابخورم وازپشت خنجرش را فرو کند!

نه مرگ !!

مرد باش ...

و اکنون که من چون مرد روبرویت ایستاده ام از روبرو بیا و

خنجرت را در سینه ام بنشان

منتظر نباش ، زیرا من هرگز از این زندگی لذت نخواهم برد

هرگز خنده هایش را باور ندارم و در انتظار گریه اش نمی خندم

و در پس ابرهای خوشبختیش وقوع صاعقه های تیره روزی

را پیش بینی کردم

بیا ای مرگ و به گریه هایم پایان بده

بیا که چشمانم در روز حساب در پیشگاه خدا از تو شکوه نکنند

بیا ...

و تو ای عشق من

آرام بخواب

و از صدای زوزه باد بر پنجره اتاقت نترس

زیرا من همیشه در آغوش تو هست که می خوابم و تو را ...

 

         db.hoo.ir

 

 این بار می خواهم اندکی هم که شده برایت از غم ننویسم

میخواهم بگویم درزندگی چیزهایی هم هست که برایش زندگی میکنیم

می خواهم بگویم که غم ها آنقدر هم بد نیستند

و وجودشان برای حفظ این تعادل لازم است

انگار زندگی جاده ایست که اگر این پیچ های تند

و این سرازیری و سرابالایی ها نباشند 

مسافرتت خسته کننده میشود

خسته کننده است اگر همین طور پایت را روی گاز بگذاری

و فرمان را بدون هیچ چرخشی بگیری و از جاده ی زندگی بگذری

انگار این غم ها مثل ترمز کردن ، مثل دنده عوض کردن

لذت بخش است

انگار وقتی ماشینت خراب می شود و تو بعد از کلی تلاش درستش

میکنی و دوباره حرکت میکنی

در این حرکت دوباره لذتی شگفت نهفته هست

انگار بعضی وقتها که لنت هایت به دلیل کم توجهی ساییده می شوند

احساس امنیت را از دست می دهی ...

آری غم ها لازم است

و همیشه در سخت ترین لحظات باید فکر کنی که این ثانیه ها هم

می روند

و باز تو میمانی و شادی ها و غم هایی که خاطره شده اند

زندگی گاهی اوقات واقعاً زیباست و در آن لحظه میفهمی زندگی

ارزش زندگی کردن را دارد

و اگر چه این لحظات شادی کم هستند ولی ...

ولی انگار شادیهایشان سختی دردهایی را که تا امروز کشیده ای

را از یادت می برند

انگار در آن لحظه زندگی را میفهمی

شادی ...

شادی یک حس است

که گاه تمام روز آن را به دیگران ابراز می کنی

در حالی که فقط ساختگی است و در درونت چیز دیگری جریان دارد

ولی آنگاه که شادی نمایشی تو باعث شادی دیگران می شود ...

براستی در دلت احساس شادی میکنی

حتی تصور اینکه خنده تو، شوخی تو، و همدردی تو

 به کسی شادی می بخشد

روح تو را با آرامش می رساند

پس تو هم فقط برای شادی دیگران هم که شده ، شاد باش

حتی بظاهر

حتی اگر شده با لبخندی کوچک

نقطه ای کوچک برای امیدواری آنها به زندگی باش

و غم هایت را ندیده بگیر و بودنشان را فراموش کن

شاید آنها با تو قهر کنند و تنهایت بگذارند

 

       db.hoo.ir

  آه ای مردم شهر

چهره ها صاف ولی دلتان صد چین است

دست هاتان در مناجات ولی قلبتان بی دین است

چون به زیبایی نسرین و چمن ، چشمتان بد بین است

آه ای مردم شهر

سایه را برچینید از دل و پنجره و عینک و لنز

و برای خورشید ، جشن تولد گیرید

کوچه های دلتان را آب و جارو بکنید و بپرسید که چرا غمگینید

آسمان می غرد ، ابرها میتازند ، قطره ها می بارند

در میان شب تاریک دو چشمم اما....

هیچ کس نیست که چتری بر سر من گیرد

هیچ کس نیست که در کوشش مهتاب و زمان سایه را برچیند

همه کس می گویند هیچ کس تنها نیست

به خودم می گویم

شاید آنها از شب بی کس و تنهای دلم بی خبرند

 

تصاوير جديد زيباسازی وبلاگ , سايت پيچك » بخش تصاوير زيباسازی » سری ششم www.pichak.net كليك كنيد

 

 یک شبی مجنون نمازش را شکست  

       بی وضـــو در کـــوچه لیلا نشـست  

             عشق آن شب مست مستش کرده بود  

                    فــارغ از جــام السـتش کــرده بود 

                          ســجده ای زد بر لــب درگـــاه او 

                                پـــــر ز لیلا شـــد دل پــــر آه او  

                                     گفت یارب از چه خوارم کرده ای 

                                بر صلیب عشـــق دارم کرده ای 

                        جام لیلا را به دستم داده ای  

                وندر این بازی شکستم داده ای 

        نشتر عشقش به جانم می زنی

دردم از لیلاست آنم می زنی 

       خسته ام زین عشق، دلخونم مکن 

              مــن که مجنونم تو مــجنونم مـکن  
 
                     مــرد این بازیچه دیگــــر نیستم 

                           این تو و لیلای تو ... من نیستم

                                  گــفت : ای دیــوانه لیلایت منم  

                                            در رگ پیدا و پنهـــانت منم 

                                   سـال ها با جور لیلا سـاختی 

                           من کنارت بودم و نشناختی 

                   عشق لیلا در دلت انداختم  

         صد قمار عشق یک جا باختم 

کردمت آوارهء صحرا نشد 

         گفتم عاقل می شوی اما نشد 

                سوختم در حسرت یک یاربت

                        غـــیر لیلا بـــرنیامد از لــبت 

                                روز و شب او را صدا کردی ولی  

                                          دیدم امشـــب با منی گــفتم بلی 

                                 مطمئن بودم به من سرمیزنی

                       در حـــریم خــانه ام در میزنی 

             حال این لیلا که خوارت کرده بود

 درس عشقش بیقرارت کرده بود 

          مرد راهش باش تا شاهت کنم 

                 صد چو لیلا کشته در راهت کنم

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه ششم تیر 1389ساعت 10 قبل از ظهر  توسط زيبا  | 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه دوم تیر 1389ساعت 3 بعد از ظهر  توسط زيبا  | 

 

الو سلام ، منزل خداست ؟

 

اين منم مزاحمي که آشناست

 

هزار دفعه اين شماره را دلم گرفته است

 

ولي هنوز پشت خط در انتظار يک صداست

 

شما که گفته ايد پاسخ سلام واجب است

 

به ما که مي رسد ، حساب بنده هايتان جداست ؟

 

الو ... دوباره قطع و وصل تلفنم شروع شد

 

خرابي از دل من است يا که عيب سيم هاست ؟

 

چرا صدايتان نمي رسد کمي بلند تر صداي من چطور؟

 

خوب و صاف و واضح و رساست ؟

 

اگر اجازه مي دهي برايت درد و دل کنم

 

شنيده ام که گريه بر تمام دردها شفاست

 

دل مرا بخوان به سوي خود تا که سبک شود دلم

 

پناهگاه این دل شکسته خانه ی شماست

 

الو ... مرا ببخش ، باز هم مزاحمت شدم

 

دوباره زنگ می زنم ...

 

دوباره ... تا خدا خداست

 

                      

خداوندا نمی دانم

در این دنیای وانفسا

كدامین تكیه گه را تكیه گاه خویشتن سازم


نمیدانم

نمی دانم خداوندا

در این وادی كه عالم سر خوش است و دلخوش است

و جای خوش دارد

كدامین حالت و حال و دل عالم نصیب خویشتن سازم


نمی دانم خداوندا

به جان لاله های پاك و والایت نمی دانم

دگر سیرم خداوندا

دگر گیجم خداوندا

خداوندا تو راهم ده

پناهم ده

امیدم خداوندا 

كه دیگر نا امیدم من و میدانم كه نومیدی ز درگاهت

گناهی بس ستمبار است و لیكن من

نمیدانم

دگر پایان پایانم

همیشه بغض پنهانی گلویم را حسابی در نظر دارد

و می دانم كه آخر بغض پنهانم مرا بی جان و تن سازد

چرا پنهان كنم در دل ؟

چرا با كس نمی گویم ؟

چرا با من نمی گویند یاران رمز رهگشایی را ؟

همه یاران به فكر خویش و در خویشند . گهی پشت و گهی پیشند

ولی در انزوای این دل تنها 

چرا یاری ندارم من . كه دردم را فرو ریزد

دگر هنگامه تركیدن این درد پنهان است

خداوندا نمی دانم

نمی دانم

و نتوانم به كس گویم

فقط می سوزم و می سازم و با درد پنهانی بسی من خون دل دارم

دلی بی آب و گل دارم

به پو چی ها رسیدم من

به بی دردی رسیدم من

به این دوران نامردی رسیدم من

نمیدانم


نمی گویم

نمی جویم نمی پرسم


نمی گویند


نمی جوند

جوابی را نمی دانم

سوالی را نمی پرسند و از غمها نمی گویند

چرا من غرق در هیچم ؟

چرا بیگانه از خویشم ؟

خداوندا رهایی ده

كلام آشنایی ده

خدایا آشنایم ده

خداوندا پناهم ده


امیدم ده

خدایا یا بتركان این غم دل را

و یا در هم شكن این سد راهم را

كه دیگر خسته از خویشم

كه دیگر بی پس و پیشم

فقط از ترس تنهایی

هر از گاهی چو درویشم

و صوتی زیر لب دارم

و با خود می كنم نجوای پنهانی

كه شاید گیرم آرامش

ولی آن هم علاجی نیست

و درمانم فقط درمان بی دردیست

و آن هم دست پاك ذات پاكت را نیازی جاودانش هست

 

 

می توانیم در آن لحظه که دل غرق گناه است ، نگاهی بکنیم

یک نظر بر گذر جاده و این زندگی ِ رو به تباهی بکنیم

می توانیم همه عمر به یادش باشیم

بلکه شاید بشود ترک گناهی بکنیم

حاصل زندگی ما به جز مردن نیست

اشتباه است در این ره ، اشتباهی بکنیم

 

 

 

 نيا باران زمين جاي قشنگي نيست

من از جنس زمينم و خوب مي دانم

که گل در عقد زنبور است

اما يک طرف سوداي بلبل ،

يک طرف بال و پر پروانه را هم دوست ميدارد

نيا باران پشيمان ميشوي از آمدن زمين جاي قشنگي نيست

در ناودان ها گير خواهي کرد

من از جنس زمينم خوب مي دانم

که اينجا جمعه بازار است

و ديدم عشق را در بسته هاي زرد کوچک نسيه ميدادند

در اينجا قدر مردم را به جو اندازه مي گيرند

در اينجا شعر حافظ را به فال کوليان در به در اندازه مي گيرند

نيا باران زمين جاي قشنگي نيست

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه دوم تیر 1389ساعت 11 قبل از ظهر  توسط زيبا  | 

 

چون پای عشق آمد میان ، باید از که از جان بگذری

 

از امتحان عاشقی ، باید که آسان بگذری

 

در زیر بار درد عشق ، باید که باشی مرد عشق

 

چون سالک درد آشنا ، باید ز درمان بگذری

 

آماده شو بهر سفر ، کن سینه آماج خطر

 

از بهر طوفانزای جهان ، چون مرغ طوفان بگذری

 

اندر سر راهت بسی ، مانع شود خار و خسی

 

از جرگه خار و خسان ، باید فراوان بگذری

 

آسوده از تهدید دل ، از شبهه و تردید دل

 

عصیانگر و بی اعتنا ، از دام شیطان بگذری

 

در جنگ و تزویر و جنون ، رخسار کن گلگون ز خون

 

آزاده و با آبرو ، باید ز میدان بگذری

 

تا آنکه جویی راه عشق ، آن نقطه دلخواه عشق

 

باید که از این کوره ره ، با نور ایمان بگذری

 

 

 

 

 

توی این روزگار غریب درد تنهایی هم دیگه واسه خیلی ها مـثل

 

خیلی چیزاعادت شده ، هر از گاهی به چیزی یا کسی دل میبندیم

 

و دلمون خوش میشه که این یکی دیگه برامون میمونه ، و بازهم

 

دل غافلمون وقتی خبردار میشه اشتباه کرده که کار از کار گذشته

 

 ومرغ عشقمون از قفس پریده.

 

عشق همیشه هم به موقع سراغ آدما نمیاد ، یه وقت عاشق میشی

 

می بینی طــرف کلی ســـاله دلش پیش یکی دیگه گیره ، یه وقت

 

عاشق میشی که میبینی اصلا طرف تو باغ نیست و فقط به خاطر

 

نیازاشه که تحویلت می گیره ، یه وقتم عاشق میشی و همه چیزم

 

خوبه ولی ! بعد مدتی دست نامرد روزگار هزار جور چاله وچاه

 

توی راه زندگی نصیبت می کنه واز بد حادثه توی دو راهی های

 

شلوغ زندگی عشقت رو گم میکنی و تا به خودت بجنبی می بینی

 

بازم علی مونده و حوضش .

 

آره به قولی : همیشه یه پای قضیه میلنگه .

 

اگه گاهی فــکر کنیم عادت کـردن و فـراموشی هم خیلی نعمتهای

 

بزرگی هستن ، شکی نیست...

 

اما ! نمی دونم چـرا این نعمت هم نصیب خیلی از آدما نمی شه ،

 

درست مثل حکایت من...

 

که نه خاطره ها فراموشم میشه و نه تنهایی برام عــــادی میشه ،

 

این تنهایی میون یه عالمه آدم دوست نما ، شـــده اسـتخوانی لای

 

زخمای کهنه خاطــــرات قشنگ گذشته که می دونم بالاخره یک

 

روز از پا درم میاره ...

 

 

 

 

عشق و ازدواج

 

شاگردی از استادش پرسید : عشق چست ؟

 

استاد درجواب گفت: به گندم زار برو و پرخوشه ترین شاخه را بیاور

 

اما در هنگام عبور از گندم زار، به یاد داشته باش كه

 

نمی توانی به عقب برگردی تا خوشه ای بچینی ...

 

شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتی طولانی برگشت .

 

استاد پرسید : چه آوردی ؟

 

با حسرت جواب داد : هیچ ! هر چه جلو میرفتم ،

 

خوشه های پر پشت تر میدیدم و به امید پیداكردن پرپشت ترین ،

 

تا انتهای گندم زار رفتم .

 

استاد گفت : عشق یعنی همین ...!

 

شاگرد پرسید : پس ازدواج چیست ؟

 

استاد به سخن آمد كه : به جنگل برو و بلندترین درخت را بیاور

 

اما به یاد داشته باش كه باز هم نمی توانی به عقب برگردی ...

 

شاگرد رفت و پس از مدت كوتاهی با درختی برگشت .

 

استاد پرسيد كه شاگرد را چه شد و او جواب داد :

 

به جنگل رفتم و اولین درخت بلندی را كه دیدم ، انتخاب كردم .

 

ترسیدم كه اگر جلو بروم ، باز هم دست خالی برگردم .

 

استاد باز گفت : ازدواج هم یعنی همین ...!

 

و این است فرق

 

                      عشق و ازدواج

 

 

 

 

 

لیلی زیر درخت انار نشست

 

درخت انار عاشق شد


گل داد سرخ سرخ


گل ها انار شد… داغ داغ

 

هر اناری هزار تا دانه داشت

 

دانه ها عاشق بودند


دانه ها توی انار جا نمی شدند

 

انار کوچک بود

 

دانه ها ترکیدند… انار ترک برداشت

 

خون انار روی دست لیلی چکید

 

لیلی انار ترک خورده را از شاخه چید

 

مجنون به لیلی اش رسید

 

خدا گفت : راز رسیدن فقط همین بود

 

کافی است انار دلت ترک بخورد

 

 

شیشه ای می شکند...

 یک نفر می پرسد... چرا شیشه شکست ؟

مادر می گوید ... شاید این رفع بلاست .

 یک نفر زمزمه کرد ... باد سرد وحشی مثل یک کودک شیطان آمد،

 شیشه ی پنجره را زود شکست .

کاش امشب که دلم مثل آن شیشه ی مغرور شکست ،

 عابری خنده کنان می آمد...

تکه ای از آن را برمی داشت مرهمی بر دل تنگم می شد ...

اما امشب دیدم ...

هیچ کس هیچ نگفت ، غصه ام را نشنید ...

از خودم می پرسم  

آیا ارزش قلب من از شیشه ی پنجره هم کمتر است ؟ 

دل من سخت شکست اما، هیچ کس هیچ نگفت و نپرسید چرا ؟

 

                    

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه دوم تیر 1389ساعت 10 قبل از ظهر  توسط زيبا  | 

 

روزهاي خوب باهم بودنمان گذشت


روزهايي که با چند خاطره تلخ و شيرين به سر رسيد و


تنها يادگار از آن روزها يک قلب شکسته برجا ماند.

 

روزهاي شيرين عاشقي گذشت و امروز من تنهاي تنهايم ،

 

گذشت و اينک دلم هواي تو را کرده است

 

دلم تنگ است براي آن لحظه هاي شيرين با هم بودنمان !

کاش دوباره آن روزهاي شيرين عاشقي مان تکرار مي شد ،

 

کاش دوباره مي توانستم آن صدايي که شب و روز

 

به من آرامش ميداد را بشنوم

 

دلم براي آن خنده هاي قشنگت تنگ شده است

 

تو رفتي و چند خاطره که هيچگاه نميتوانم فراموش کنم برجا گذاشتي

 

خاطره هايي که ياد آن اين دل عاشقم را مي سوزاند….

 

دلم بدجور براي تو تنگ است عزيزم

 

برگرد ! بيا تا فصه نيمه تمام عشق را با شيريني به پايان برسانيم

 

برگرد تا قصه من و تو پايانش تلخ و غم انگيز نباشد !

 

دلم براي لحظه هاي ديدار با تو تنگ شده است

چرا رفتي از کنارم ؟ تو رفتي و من تنهاي تنها

 

در اين دنياي بي محبت با چند خاطره تلخ مانده ام

 

برگرد تا دوباره آن خاطره هاي شيرين باهم بودنمان تکرار شود

 

دلم بدجور براي تو ، براي حرفهايت ، درد دلهايت ،

 

صداي گريه هايت تنگ شده است...

 

عزيزم برگرد تا دوباره جان بگيرم

 

و مني که اينک خسته از زندگي ام نفس بگيرم

 

با آمدنت مرا دوباره زنده کن و احساس را در وجودم شعله ور کن

 

تا عاشقانه تر از هميشه از تو و آن عشق پاکت بنويسم

 

                     

 

يادته يه روز بهم گفتي :

 

"هر وقت خواستي گريه كني برو زير بارون

 

كه نكنه يه نامردي اشكاتو ببينه و بهت بخنده"

 

گفتم اگه بارون نيومد چي ؟؟؟

 

گفتي : " اگه چشماي قشنگ تو بباره آسمون گريش مي گيره"

 

گفتم : يه خواهش دارم وقتي آسمون چشمهام خواست بباره تنهام نذار

 

گفتي : "چشم!!! "

 

حالا امروز من دارم يه گوشه خلوت گريه مي كنم

 

اما آسمون نمي باره !!

 

تو هم اون دور دورا ايستادي و داري به من مي خندي آخه چرا ؟

 

مگه گناه من چيه ؟؟!!

 

چه بنویسم ؟؟؟

 

می خواهم برایت بنویسم ، اما مانده ام

 

که از چه چیز و از چه کسی بنویسم ؟
 
از تو که بی رحمانه مرا تنها گذاشتی ،

 

یا از خودم که چون تک درختی در کویر خشک ،

 

مجبور به زیستن هستم .
 
از تو بنویسم که قلبت از سنگ بود ،

 

یا از خودم که شیشه ای بی حفاظ بودم ؟

 

از چه بنویسم ؟
 
از دلم که شکستی ، یا از نگاه غریبه ات که با نگاهم آشنا شد ؟
 
ابتدا رام شد ، آشنا شد و سپس رشته مهر گسست و رفت و ناپیدا شد .
 
از چه بنویسم؟


از قلبی که مرا نخواست یا قلبی که تو را خواست ؟
 
شاید هم اگر در دادگاه عشق محاکمه بشویم ،


دادستان تو را مقصر نداند و بر زودباوری قلب من

 

که تو را بی ریا و مهربان انگاشت ، اتهام بزند.
 
شاید از اینکه زود دل بسته شدم و از همه ی وابستگی ها بریدم

 

تا تو را داشته باشم ، به نوعی گناهکار شناخته شوم.
 
نه ! نه !

 

شاید هم گناه را به گردن چشمان تو بگذارند که هیچ وقت مرا ندید ،


یا ندیده گرفت ؛ چون از انتخابش پشیمان شده بود.

 

عشقم را حلال کردم تا جان تو را آزاد کنم .
 
که شاید دوری موجب دوستی بیشترمان بشود

 

و تو معنای « دوست داشتن» را درک کنی ...


امّا هیهات...

 

که تو آن را در قلبت حس نکردی و معنایش را ندانستی ...


 

از من بریدی و از این آشیان پریدی ...

 

                  جدیدترین عکسهای عشقی همراه با متن عاشقانه داغ داغ arya2fun.com

 

امروز که باران بارید، دلم خیلی گرفته بود ، خیلی...


باران اشک خداست

 

ولی مگر خدا هم گریه می کند؟

 

آری خدا سالهاست که گریه می کند و سالهاست که باران می بارد!

 

و اشك ميريزد به خاطر من و به خاطر كساني كه

 

از او روي گردان مي شوند!!

 

خدا انسان را آفريد و عاشق او شد !

 

او را در زمين قرار داد تا ببيند چه كسي معناي عشق را مي داند؟

 

امروز فهمیدم که لیاقت نوشتن در مورد خدا را ندارم

 

و چه بی پروا و مستانه از او سخن می گویم ،

 

من که معنای عشق را نمی فهمم...

 

 

مگذار که عشق به عادت دوست داشتن تبدیل شود!

 

مگذار که حتی آب دادن گل های باغچه به عادت تبدیل شود !

 

عشق عادت به دوست داشتن و سخت دوست داشتن دیگری نیست

 

پیوسته نو کردن خواستنی ست که خود

 

پیوسته خواهان نو شدن است

 

و دیگرگون شدن

 

تازگی ذات عشق است

 

و طراوت بافت عشق

 

چگونه می شود تازگی و طراوت را از عشق گرفت ؟؟

                        http://i4.tinypic.com/23wmbu8.jpg

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه دوم تیر 1389ساعت 8 قبل از ظهر  توسط زيبا  | 

 

نفرین

 

دلم به وسعت تمام ثانيه هاي عمرم گرفته

 

نفرين به من که زنده ام

 

نفرين به من که عاشق شدم و عاشقت کردم

 

نفرين به بهترين روزهاي عاشقي که فقط در کنارتو احساسش کردم

 

نفرين به ادامه زندگي که پوچ خواهد بود

 

نفرين به عشق

 

نفرين به من

 

 

 

 

 

دلــم خـــیلی گرفــتـه از آسمــان ، از آبی دریـا که ایــن روزها بی قرار دیدنشــم

 

از سبزی بـرگ درختــان ، از جــنـگل کـه عاشـق سـکوت و تنـهاییشم

 

از خودم که شاخــه های امیـد قلبـم در حال خشک شـدنه 

 

از همه...

 

دلـم از زمـین گرفت


       دلـم از خـزان گرفت


                دلـم از نبـودنت گرفت


                         دل من ــ دل نبـود


                            واژه خواستـنی بود محـال !


                                      جـام عشـقی بود تـهی
!


                                              لابه لای این همه خـواب


                                                    رویای عشـق تو هم رفت به خواب


                                                                   و خودت نیومدی ای عشــق


و خودت گپ نزدی ای عشــق


                              و مرا سوزانــدی


                                               مرا بــردی به خواب


                                                                 خوابـی از جنس ناب
!


                                                                                     خواب
... !


چه کسی مرا بیدار خواهد کرد ؟
!

 

                                      با کدامین بانگ ؟!


                                                         با کدامین داد ؟
!


                                                                          با کدامین فریاد ؟!

 

                  

 

درست مثل غنچه به خود فشرده بودم

 

تو آمدي سراغم و گرنه مرده بودم

 

تو آمدي وگرنه من ز خود رميده

 

جنازه خودم را بدوش برده بودم

 

جدال مهلكي بود ميان ما و غربت

 

اگر نمي رسيدي شكست خورده بودم

 

بر هميشه گرمت قشنگترين غزل بود

 

غزل شنيده بودم غزل برده بودم

 

 

 

مردن چقدر حوصله میخواهد

 

توي خلوت پر از همهمه كه صدايی به صدا نميرسه

 

اگه ميتوني من و دعا بكن

 

من كه دستم به خدا نميرسه

 

آسموناااا ارزوني پرنده ها

 

جاي آسمونا يه قفس بده

 

همه ي دار و ندارم و بگير هر چي بودم و دوباره پس بده

 

بازم هيچ راهي به مقصد نرسيد

 

من هزار و يك شبِ كه معطلم تا ته جاده ي دنيا رفتم و باز

 

سر جاي اولم

 

چرا دنيا با اين همه وسعتش جاي مرهمي براي زخم من نداشت

 

سر رو شونه هاي سنگ روزگار قد اين فاصله ها هق هق ميكنم

 

دارم هر ثانيه سير ميشم

 

دارم از دوري تو دق ميكنم

 

پشت خنده هاي مصنوعي من دل به اين بغض گلو شكن بده

 

گم شدم تو شبي كه خودمم ؛ شبي كه حتي يه فانوس نداره

 

من و با خودت ببر به روشني

 

آخه هيچكي مثل تو من و دوست نداره

 

لك زده دلم واسه يه هم زبون

 

شيشه دل همه سنگ شده ، ميدوني دليل گريه هام چيه

 

دلم برات تنگ شده

  

                       گریه کن . . .

 

من که گریه نمی کنم

 

تنها غبار تنهایی است

 

که چشمهایم را می سوزاند ....

 

نگاه کن

 

من می خندم

 

- اینها که اشک نیست ،

 

حق با توست

 

گونه هایم خیس و مرطوبند

 

آخر همین لحظه

 

قبل از اینکه بیایی

 

زیر بارون بوده ام

 

من که گریه نمی کنم

 

فقط بارونه که

 

من و سخت در بر گرفته

 

و چشمهام و خیس کرده ....

 

نگاه کن

 

من که گریه نمی کنم ،

 

- هق هق بی صدایم را می گویی ؟

 

چیزی نیست

 

 نگران نباش

 

شاید چیزی در درونم

 

برای همیشه شکسته باشد ...

 

نگاهم کن

 

هر چند که به پهنای صورتم

 

اشک می ریزم

 

ولی لبهایم می خندند

 

ببین که شادم ! 

 

من که گریه نمی کنم... 

 

 

 يادش بخير

یادش بخیر زمانی که عشق بود و عاشقی!

 

مجنون جان میداد برای لیلی

 

یادش بخیر زمانی که وفا بود و صداقت

 

دلتنگی و انتظار نیز که جای خودش بود ، بماند...

 

یادش بخیر آن زمان که عاشق فکر و ذکرش پیش معشوقش بود

 

نگاهش به سوی کسی دیگر نبود و دلش مال کسی بود

 

یادش بخیر زمانی که عشق بوی خیانت نمیداد

 

دل عاشق جز معشوقش به هیچ دل دیگری راه نمیداد

 

یادش بخیر آن زمان معرفتی بود ، بودن عاشق در گرو معشوقش بود

 

یادش بخیر زمانی بود عاشق شدن یک بار بود

 

عشق ورزیدن و محبت کردن همیشگی بود

 

گذشت لحظه ای که قصه ی عشق ، حقیقت زندگی بود

 

حرفهای عاشق به معشوقش باور کردنی بود

 

یادش بخیر زمانی که کلام مقدس عشق در قلب عاشقان حک شده بود...

 

                     

 

+ نوشته شده در  سه شنبه یکم تیر 1389ساعت 4 بعد از ظهر  توسط زيبا  | 

 

قطره ؛ دلش دریا می خواست

خیلی وقت بود که به خدا خواسته اش رو گفته بود

هر بار خدا می گفت : از قطره تا دریا راهیست طولانی ،

 

راهی از رنج و عشق و صبوری ، هر قطره را لیاقت دریا نیست!

قطره عبور کرد و گذشت

قطره پشت سر گذاشت

قطره ایستاد و منجمد شد

قطره روان شد و راه افتاد

قطره از دست داد و به آسمان رفت

و قطره ؛ هر بار چیری از رنج و عشق و صبوری آموخت

تا روزی که خدا به او گفت : امروز روز توست ، روز دریا شدن !

خدا قطره را به دریا رساند

قطره طعم دریا را چشید

طعم دریا شدن را

اما ؛ روزی دیگر قطره به خدا گفت : از دریا بزرگ تر هم هست ؟

خدا گفت : هست !

قطره گفت : پس من آن را می خواهم

بزرگ ترین را، و بی نهایت را !

پس خدا قطره را برداشت و در قلب آدم گذاشت و گفت : اینجا بی نهایت است!

و آدم عاشق بود ، دنبال کلمه ای می گشت تا عشق را درون آن بریزد

اما هیچ کلمه ای توان سنگینی عشق را نداشت

آدم همه ی عشقش را درون یک قطره ریخت

قطره از قلب عاشق عبور کرد!

و وقتی که قطره از چشم عاشق چکید . خدا گفت :

حالا تو بی نهایتی ، زیرا که عکس من در اشــک عــاشق است...

   

                  

 

تو مي رفتي و من غمگين به راهت گريه مي كردم

 

تو مي رفتي و مي بردي دل غمگين و پردردم

 

غرورم كوله بارت بود كه آسان بسته بودي تو

 

دگر عاشق نخواهم شد كه پيمان را شكستي تو

 

دگر عاشق نخواهم شد كه معشوقان جفاكارند...

 

 

 

عميق ترين درد زندگي مردن نيست

 

بلکه نداشتن کسي است که الفباي دوست داشتن را برايت تکرار کند

 

و تو از او رسم محبت بياموزي...

 

عميق ترين درد زندگي مردن نيست

 

بلکه گذاشتن سدي در برابر روديست که از چشمانت جاري است..

 

عميق ترين درد زندگي مردن نيست

 

بلکه پنهان کردن قلبي است که به اسفناک ترين حالت شکسته است...

 

 

 

ميدوني وقتي خدا داشت بدرقه ات مي کرد بهت چي گفت ؟

 

جايي که ميري مردمي داره که مي شکننت ، نکنه غصه بخوري

 

من همه جا باهاتم و  توتنها نيستي .

 

توکوله بارت عشق میگذارم که بگذري ،

 

قلب ميگذارم که جا بدي ،

 

 اشکميدم که همراهيت کنه ،

و مرگ که بدوني برميگردي پيشم ...

 

                 vrqy6d.jpg

 

 عشق لبانم را می دوزد وقتی دلم می شکند

عشق اشکانم را سرازیر می کند وقتی دلم می شکند

عشق حتی حق گلایه کردن را از من میگیرد وقتی دلم می شکند

عشق میگوید سکوت کن زیرا دوست میداردش

عشق میگوید راضی باش دلت بشکند اما دلش نشکند

عشق میگوید همیشه ببخش تا در کنارت بماند

عشق میگوید همیشه در ناراحتی تظاهر به شادمانی کن تا بخندد

عشق میگوید هرگز به او نه نگو تا از تو راضی باشد

عشق میگوید بشکن ، خار شو ، سرت را پائین انداز تا او پرواز کند

عشق میگوید هیچ چیز را برای خودت مخواه تا همه چیز ازآن او شود

عشق میگوید از بودنش راضی باش ، هر طور که می خواهد باشد

عشق فرمان میدهد و من اطاعت میکنم

سکوت میکنم

می شکنم

می گریم

می بخشم

تظاهر به شادی میکنم

راضی میشوم

نه نمی گویم

هیچ چیز نمی خواهم

کوچک میشوم

فقط برای اینکه خواستم تا او باشد

عشق ویرانت میکند

عشق از جام خونش بر تو می چشاند

در بند خویش اسیرت میکند

زیرا او قدرتمند است

و تو با رضایت از او اطاعت میکنی

باشد که اینطور باشد

یا من بر عشق پیروز میگردم

یا او ...

اگر من پیروز گردم او اسیر من گشته و من خوشبخت

اگر او پیروز گردد من اسیر او گشته و میمیرم

و عشق به دنبال حریف دیگری خواهد رفت

حریفان عشق همیشه کسانی هستند که اورا هیچ پنداشتند و عشق را خار کردند

من نیز عشق را باور نداشتم

حالا در برابرش خار گشتم

منتظر خواهم ماند تا روزی که این جنگ پایان یابد

یا با پیروزی و یا با مرگ ...

 

                 

 

 پرسيد چقدر مرا دوست داري ؟

سکوتي کردم و چند لحظه به چشم هايش خيره شدم

 

گفتم : دوستت دارم به آن اندازه اي که عاشقتم . عاشق يک عشق واقعي . عاشق تو ...

 

عاشقي که براي رسيدن به تو لحظه شماري مي کند

 

به عشق اين لحظه هاي انتظار * دوستت دارم *

 

به اندازه ي تمام لحظات زندگيم تا آخر عمر عاشقتم ...

 

به عشق اينکه تو را تا آخرين نفس دارم * دوستت دارم *

 

به عشق اينکه گاهي با تو و گهگاهي به ياد تو ، در زير باران قدم ميزنم . عاشق بارانم ...

 

به عشق آمدن باران و به اندازه ي تمام قطره هاي باران * دوستت دارم 

 

به عشق تو به آسمان پر ستاره خيره مي شوم 

 

به اندازه ي تمام ستاره هاي آسمان * دوستت دارم 

 

به عشق ديدنت بي قرارم  . حالا که تو را دارم ، هيچ غمي جز غم دلتنگي ات در دل ندارم

 

به اندازه ي تمام لحظات بي قراري و دلتنگي * دوستت دارم 

 

من که عاشق چشم هايت هستم . عاشق گرفتن دست هاي مهربانت هستم

 

به عشق آن چشم هاي زيبايت * دوستت دارم *

 

لحظه هاي عاشقي با تو چقدر شيرين است ...

 

آن گاه که با تو هستم يک لحظه تنها ماندن نفس گير است

 

به شيريني لحظه هاي عاشقي * دوستت دارم *

 

من که تنها تو را دارم . از تمام دار دنيا فقط  تو را مي خواهم . تو تنها آرزويم هستي

 

به اندازه ي تمام آرزو هايم که تنها تويي ...

 

به اندازه ي دنيا که مي خواهم دنيا نباشد و تنها تو براي من باشي

 

به اندازه ي همان تنهايي که يا تنها با تو هستم و يا تنها به ياد تو هستم ...

 

اي عشق من ... اي بهترينم ... به عشق تمام اين عشق ها  * دوستت دارم *   

 

پرسيدم : به جواب اين سوال رسيدي ؟

 

اين بار او سکوت کرد .

 

و اين بار او با چشم هاي خيسش به چشم هايم خيره شد ...

 

اشک هايش را پاک کردم و اين سکوت عاشقانه هم چنان ادامه داشت ...

 

و من باز هم گفتم : به اندازه ي وسعت اين سکوت عاشقانه که بين ما برپاست...

 

دوستت دارم ....

 

                    

 

+ نوشته شده در  سه شنبه یکم تیر 1389ساعت 3 بعد از ظهر  توسط زيبا  | 

قفسم را مشکن ، تو مکن آزادم ،

          گر رهایم سازی بخدا خواهم مرد ،

                    من به زنجیر تو عادت دارم ...

                              تو محبت کن و بگذار که تا عمری

                                          هست مــن بمانم ... مــن بمانم

                                                       چـو اسیری به حریم قفست

                                             

عشــق یعنی همکلام چشمه و مهتاب و تو

                 عشــق یعنی در کلامـــــت معجزه

                                 عشــق یعنی در سلامت راز وناز

                                                عشــق یعنی در نگاهت اشتیـــاق

                                                                 عشــق یعنی در وجـــودت انتظار

                                                عشــق یعنی در نهادت وصـل یار

                                 عشــق یعنی در فراقت اشک یـار

                   عشــق یعنی یـــادگــار مـــاندگـار

عشــق یعنی هستی و سرمستی مرز بلـوغ

                 عشــق یعنی همردیف بی نیازی،یک نیاز

                                عشــق یعنی حرمت مرز و حدود

                                               عشــق یعنی جاودانه رمـز و راز

                                                         عشــق یعنی میوه ممنوع در بـــاغ بهشت

                                              عشــق یعنی هجرت از تنهائی و بیگانگی

                                 عشــق یعنی یک نـوازش ، بی ریـا

                عشــق یعنی غــرق در باران نــور

عشــق یعنی سرو و بید و یک انار

                عشــق یعنی اتفاقی بس غــــــریب

                                عشــق یعنی یک طلوع و یک غروب

                                               عشــق یعنی یـک سلام و یــک وداع

                                                              عشــق یعنی تـــــــو ، عبــادتگاه من

                                                عشــق یعنی مــــن ، زیــارتگاه تـــو

                                 عشــق یعنی برتر از هر چیز نیـــک

               عشــق یعنی لـذت بیـــــــم وامیــــــد

عشــق یعنی با غــــریزه در سفــــر 

               عشــق یعنی یک جنــون ، دیوانگی

                                 عشــق یعنی رویای من ، رویای تو
 

             

 

شبی از پشت یک تنهایی نمناک وبارانی ، تورا با لهجه گل های نیلوفر صدا کردم

تمام شب را برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

پس ازیک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس تو را از بین گلهایی

که در تنهاییم رویید ، جدا کردم

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی :

دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویائی ...

و من برای دیدن زیبای آن چشم ، تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم

همین بود آخرین حرفت ....؟

 ومن بعد از عبور تلخ وغمگینت ...

حریم چشمهایم را به روی اشکی از جنس غروب ساکن و نارنجی خورشید وا کردم

نمیدانم چرا رفتی ؟

 نمیدانم چرا ؟

شاید خطا کردم .. و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی 

نمیدانم کجا , تاکی , برای چه ؟

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت

وبعد از رفتنت رسم نوازش در غمی  خاکستری گم شد.

 و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه برمیداشت ,

تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد ...

و بعد از رفتن تو آسمان چشم هایم خیس باران بود , و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد

که من بی تو تمام هستی ام را از دست خواهم داد

کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در لحظه خواهم مرد ,

و بعد از رفتنت دریا چه بغضی   کرد .

کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد , 

و من با آنکه میدانم هرگز یاد من را با عبورخود نخواهی برد ,

هنوز آشفته چشمان زیبای توام ...

برگرد!

ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد ,

و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید ,

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت :

تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو , در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم

و من در حالتی مابین اشک و حسرت و تردید

کنار انتظاری که بدون پاسخ و دست من واوج پاییزی ترین ویرانی یک دل

میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

نمیدانم چرا ؟

شاید به رسم عادت و پروانگی مان

بازبرای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم ... 

 

                     

 

احساس هایم را مدام پنهان میکنم

احساس هایی که مرا دچار شک و دلهره میکنند

هر روز و شب فکر میکنم که بمانم ... نمانم ؟؟!!

و تمام گلهای درون قلبم را اینگونه پرپر میکنم

بمانی یا نمانی ؟؟؟؟

میترسم که به انتهای گلبرگهای قلبم برسم

                                             

 

من که میدونم یه روزی میای سراغ قبر من

          من که میدونم اون چشات میباره تو ماتم من

                    من که بهت گفته بودم دغ میکنم یه گوشه ای

                              رفتی و خندیدی به من ، گفتی به من دیوونه ای

                                            من که میدونم یه روزی کلاغ قصه گوی ما

خبر میاره از منو میگه بهت ...

          هر چی که فریاد میزنم تو کوچه های انتظار

                       رفته بودی از این دل و رفته بودی از این دیار

                                  وقتی که از شب تا سحر ناله میکردم ای خدا

                                             کجا بودی قشنگ من ، نعش منو ببین حالا

گریه نکن قشنگ من قسمت من همین بوده

             از این همه خوبی واسم ببین که دوری میمونه

                                هنوزم عاشق توام حتی زیر یه دنیا خاک

                                                  خدانگهدار تو و حافظ اون نگاه پاک

 

                    

 

                            این خیلی مهمه وقتی پاتو تو زندگی کسی میزاری

 

                                         و از زندگیش عبور میکنی

                              وقتی که مهلتت تموم شد و فقط رد پات موند ..

 

                                      اونقدر اون رد پا خواستنی باشه

 

                             که به کسی اجازه نده پاشو رو رد پات بزاره ...

 

 

                                                 ********

 

 

 

غنچه از خواب پريد و گلي تازه به دنيا آمد

 

            خار خنديد و به گل گفت : سلام و جوابي نشنيد

 

                           خــــــار رنجيد ولـــــي هــــيچ نگـــفت ...

 

                                       ساعتي چند گذشت ، گل چه زيبا شده بود

 

                                                      دســت بي رحــمي آمـــــد نزديک ،

 

گل سراسيمه ز وحشت افسرد ...

 

            ليک آن خار در آن دست خزيد

 

                        و گـــــل از مــرگ رهــــيد ...

 

                                     صبح فــــــــردا که رســيد

 

                                                 خار با شبنمي از خواب پريد

 

                                                              گل صميمانه به او گفت : سلام

 

 

 

                   

  

 شب آخر

 

چه راحت به من گفت برو ! زندگی به چه دردم میخوره ؟

 

وقتی احساسم به رنگ سفید بود ....  اما همه سیاه دیدنش !

 

حرفام راست بود ....  اما دروغ شنیدنش !

 

دلم تنگ بود .... اما راحت شکستنش !

 

تو از من گذشتی !  اما به خدا من نمی گذرم ....

 

تو از رفتن من شاد هستی ....  من این خوشحالی رو تو صدات می بینم ....

 

این بار برای همیشه کوله بارم رو جمع میکنم .... و از زندگیت خواهم رفت ...!

 

شب آخره  که اسم تو میاد روی لبام      

 

               امشب از تو دل میکنم و میرم

 

                            دارم میرم و تو دیگه راحت میشی امشب 

 

                                         تو دیگه نمی شنوی از لبام دوستت دارم

 

                                                     می دونم دوست نداری تو چشمات خیره شم  

 

به خدا از خواستن تو  دست نمیکشم

 

             دل میکنم از هر چی دارم ، اما حقم این نبود 

 

                         ای خدا جواب دلم رو به کی بگم که این نبود

 

                                       یاد من باش ... هر کجایی ... با هر کی هستی  

 

                                                                   میدونم وقتی که میرم شاد و مستی

 

من تموم شدم ...

 

             تو بگو اما تا بدونم دلم رو به چه قیمتی ساده شکستی

 

                                             به خدا از خواستن تو  دست نمیکشم .... !!!

 

 

                                            

 

  

هميشه واسه كسي گريه كنيم كه ارزششو داشته باشه

 

واسه كسي دل بسوزونيم كه ارزششو داشته باشه

 

به كسي محبت كنيم كه ارزششوداشته باشه

 

واسه كسي بميريم كه ارزششو داشته باشه

 

به خاطر كسي شب و تا صبح بيخوابي بكشيم كه ارزششو داشته باشه

 

تو فكر كسي بريم كه ارزششو داشته باشه

 

وقتمونو با كسي بگذرونيم كه ارزششو داشته باشه

 

به كسي محبت كنيم كه ارزششو داشته باشه

 

عاشق كسي بشيم كه ارزششو داشته باشه

 

كسي رو دوست داشته باشيم كه ارزششو داشته باشه

 

واسه كسي غصه بخوريم كه ارزششو داشته باشه

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه یکم تیر 1389ساعت 1 بعد از ظهر  توسط زيبا  |